Arti i Poezisë – poezi nga Jorge Luis Borges
Përktheu Artan Kafexhiu
Me soditë lumin, të bërë prej kohës dhe ujit,
e me u kujtu, se koha është një tjetër lumë.
Për me e dijtë se humbasim porsi një lumë,
e fytyrat tona treten porsi uji.
Me ndje se zgjimi është një tjetër ëndërr,
që ëndrron rreth t’mosëndërruarit, e vdekja
t’cilës n’palcë i frigohemi, është vdekja
t’cilën ne çdo natë, e quajmë një ëndërr.
Me pa në çdo ditë e vit, një simbol
i të tëra ditëve të njeriut, e viteve tij,
e të shndërrosh zemërimin e viteve
në një muzikë, një tingull, a një simbol.
Me pa tek vdekja një ëndërr, e tek perëndimi
një pikëllim t’artë – e tillë është poezia,
e përulur dhe e pavdekshme, poezia
që rikthehet, siç agimet e perëndimet.
Herë-herë në mbrëmje është një fytyrë,
që na sheh prej thellësive të pasqyrës.
Arti duhet me qenë një pasqyrë e atilltë,
me i zbulu secilit prej nesh, fytyrën e vet.
Thonë se Uliksi, i lodhur prej mrekullive
derdhi lot dashurije kur pa Itakën,
të thjeshtë e të gjelbërt. Art është ajo Itaka,
një gjelbërim i përjetshëm, pa mrekullira.
Arti është i pafund, siç rrjedha e një lumi,
që ikën, por ende mbetet, pasqyrë e të njejtit
të ndryshueshëm Heraklitius, që është i njëjtë,
po aq, një tjetër, siç është rrjedha e një lumi.
– Jorge Luis Borges
© Artan Kafexhiu