Zef Serembe (Giuseppe Serembe) – (6 mars 1844 – 31 dhjetor 1901)

0
19
Zef (Giuseppe) Serembe (1844-1901)
Zef (Giuseppe) Serembe (1844-1901)
Zef (Giuseppe) Serembe (1844-1901)
Zef (Giuseppe) Serembe (1844-1901)

Zef Serembe (Giuseppe Serembe)

(6 mars 1844 – 31 dhjetor 1901)

Më 31 dhjetor 1901, ndërroi jetë në moshën 57-vjeçare në São Paulo të Brazilit, Zef Serembe, një nga poetët lirikë të letërsisë arbëreshe. Por ndryshe nga poetë të mirënjohur romantikë si Naim Frashëri, Zef Skiroi e Jeronim de Rada, Serembja qëndron larg predikimeve. Ai vetëm artikulon ndjenja. Vargjet e Serembes dallohen për tonet rropatëse e depresive, reflektim ky i ngjarjeve dëshpëruese dhe tragjike të jetës së tij, dhe jo vetëm aq.
Sipas albanologut Robert Elsie, e gjitha nisi kur Serembja i ri, i dashuruar me një vajzë nga katundi i tij, San Cosmo Albanese (Strigari) pësoi një goditje të rëndë psikologjike. Vajza emigroi në Brazil bashkë me familjen e saj dhe më pas vdiq atje. Ai deshi që së paku të gjente varrin e saj, ndaj, më 1874, udhëtoi drejt Brazilit, por, pas atij epilogu të hidhur, jeta e tij mbeti e mbushur plot zhgënjime e dëshpërime, shpeshherë të shkaktuara nga varfëria dhe shëndeti i lig.
Përveç zhgënjimeve personale, Serembja përjetonte edhe vetminë kolektive të arbëreshëve, të diktuar nga rrethanat historike. Kjo u reflektua edhe në krijimtarinë e tij. Për shembull, vetmia e zhgënjimi nga të qenurit larg dheut të të parëve ndjehen në vjershën “Vrull”:

Zogj të bukur këndojnë me hare,
Po zëmra do më plasë mua në gji.
I helmuar e shkoj jetën te ky dhè:
Mërzitem në katund, në vetëmi.

Tërë shkëlqim m’hapet përpara deti,
Që zgjon te trutë e mi mendime shumë,
Zëmra m’u shqerr nga tmerri mua të shkretit,
Aq sa vetëm pushoj kur bje në gjumë.

Arbria matanë detit, na kujton
Se ne të huaj jemi te ky dhè!
Sa vjet shkuan! E zëmra nuk harron
Që ne turku na la pa Mëmëdhe…

Hakmarrja na jep shpresë e na ndriçon,
Por fryn era dhe akulli me zë,
Se ç’ka qenë Arbëreshi po harron:
Dhe s’i vjen turp aspak, po rri e fle.

Toni i zymtë ndjehet edhe në shumë poezi të vëllimit “Vjersha” të botuar në Milano në vitin 1926, plot një çerek shekulli pas vdekjes së tij.
Popullariteti i Serembes në vendlindje i habit studiuesit, sepse ai kaloi larg saj pjesën më të madhe të jetës së tij. Por si duket, popullariteti ka të bëjë me aftësinë e Serembes për të përfshirë në krijimtarinë e tij jo vetëm ndjenjat e veta por edhe botën shpirtërore të mbarë arbëreshëve.

Marrë nga muri i FB i Mid’hat Abdyl Frashëri, (Administratori)
.

Related Images:

Artikulli paraprakMë lë plagë mungimi yt, por e dua këtë dhimbje… – nga Albert Vataj
Artikulli tjetër“Që kur vallë égjra bëhet shkak për të refuzuar grurin?” – nga Robert Martiko
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.