Natë andrrash… tregim nga Jozef Radi

0
10
Anderr...
Anderr...
Anderr...
Andërr…

Natë andrrash…

tregim nga Jozef Radi

Pranvera ndjehej n’ajri dhe pylli m’shfaqesh gjithkund në pritje… nganjiherë m’dukej si ajo bisha që rrin gati me të msye… i mjaftonin veç pak ditë dhe ai çmendesh i tani… të dilte duersh dhe krejt mundimet dhe lodhjet e tua treteshin sa hap e mbyll sytë…
Kisha dy ditë që s’ndigjoja askënd nga bota… celularit i qe mekë drita dhe ma jepte gratis at kënaqsinë e pamasë të heshtjes pse s’ndigjoja askënd e s’më ndigjonte askush… veç violina e erës dhe kanga ndjellse e mëllenjave… Kisha punue si i çmendun, pa pushim dhe m’dukej sikur nji falenderimi i mshehun i pyllit m’rrëshqiste nëpër trup…
Mbramja ra shpejt veç mos me e lanë lodhjen time me u ba rraskapitje. Darkën e kisha gati, s’e bana dysh po i turra unshëm dhe ma shumë e hoqa qafe njat punë se sa hangra… Mandej u çova pritueshëm, ia vuna krejt llozat dyerve, mora gotën e venës te koka e shtratit dhe u mahnita me lojën e dritave që televizori rrëshqistë ndër muret e laskarueme t’saj kulle gjysëm të rrënueme që më sajdiste si nji kalorës mesjete…
S’di si qysh e tek po ajo lojë dritash m’hupi pa u ndje…

…Atherë ia krisa shplakë natës dhe zbathun ndër qiej u nisa, me ardhë te ti, njashtu me nji frymë që s’e di ishte imja a jo; u përbirova nëpër at terr të frikshëm largësie; shalova do re të zymta si dragoj, dhe iu avita flatrues syve të tu, me e ledhatue me shikim trupin tand t’lëmuem andrrash e njashtu ambël me u derdhë me peshën e flladit ndër ata flokë t’lëshuem si shelgje;
iu luta frikës t’mos ma trazojë njat marri, gëzimit ndër gjunjë i rashë me m’gjetë nji strehë veç për at natë… për at natë t’vetme… pse i kisha kapërcye krejt largësitë e pamata me nji dëshirë të ndezun: veç me prekë dritën hyjnore t’njatij trupi…
S’e di në e ndjeu kush ardhjen time, po unë u gjeta i mbrritun aty ku kisha dishrue edhe pse dyert e krejt njasaj bote të zhytme në terr ishin peng ndër dryna e lloza pafund…
Askush s’më kish pa… askush s’më kish ndje… veç do kopsa u kputën si gjethe vjeshte, dhe ranë pa zhurmë bashkë me petkat hanore të nji gruaje andërr, që e kish bà terrin e natës dehës, edhe gjithçka rreth saj mbretnonte n’shurdhësi të verbët…
Njashtu i lëbyrun drite e kundrova pa kohë at trup shkulun andrre, derisa e bana t’vërtetë! S’di, dhashë a mora ma shumë dritë; s’di nëse fjalët e mërmëritme kanë pasë kuptim a jo, s’di nse duert e mia të zgjatuna si somnambul të kenë prekë ndokënd a jo; s’di asgja, veç nëpërmendesha se hyja e dilja prej asaj nate si të isha në dhomën time… isha gjymtyrue si nji pyll i djegun vere që mkambet sa hap e mbyll sytë, i çmendun prej shinave të ambla të vjeshtës… dhe prisja dikush t’përplasej mbas meje…
Po jo asgja, veç nji frymë grueje m’fshiku lehtë dhe m’i lshoi krahët e pupëlt mbi supe dhe ndejtëm ashtu n’përqafje jashtë kohe, dhe s’po dija në ishte i vërtetë a jo, ai langzim shpirtnash e trupash që digjen n’heshtje nën nji dritë të mekët kristaline… kqyrja njat brerore gruaje që dilte prej kutisë magjike, e lëshohesh mbi sytë e mi… e rrufiste krejt terrin asaj dhome zhytë në vetmi, dhe bante aq dritë sa dukeshin shpirtnat!
Nata e krejt asaj bote qe ndalë aty… dhe kqyrte si e marrë gjithkah, bashkë me ne, pa e ditë as ajo vetë çka po ndodhte asaj me ne mbrenda…
S’vonoj dhe nisi drita me zbardhë…
M’u duk se i kisha vjedhë asaj grueje andrrën dhe e kisha msheha nën qepallat e mbylluna fort të syve! Jo ma shumë ia kisha dhurue andrrën time… dhe i kisha marrë asaj nate besimin e humbun se ende kisha fuqi me dashtë ende kisha mbrenda vetes diçka me dhurue…
Fryma e dritës rrinte pezull ndërsa mendoja qylymin fluturues të ikjes…
Pa trokitë kisha ardhë e pa lamtumirë m’duhej t’ikja; kisha jetue at natën e papërsëritshme; natën që s’i jepet gjithkujt, e që veç nga njiherë hyjnitë, si provë e dëshmojnë se e pamunduna s’asht dhe aq e pamundshme: as hapsina, as koha dhe as mendimi kundërshtues s’ma kishin ba t’pamundun mbrritjen…
S’paska asgja të pamundun thashë, ka veç njerëz që s’dinë me mbrritë tjetrin, edhe kur kërkohen fort, ashtu si ka të tjerë që shkrihen aq lehtsisht te njeni tjetri edhe kur midis tyne jeton egërsisht humnera…

uuuu… eeee…. aaaaa…. uuuuuuu
Si n’dehje po m’baheshin do zana të largët. Jo, jo s’doja me ndigjue asgja, doja veç me ndejtë aty mbi at qyllym fluturues… po zanat u banë ma të afërt e ma të trembun… S’ doja me i besue kësaj andrre me zhurmë e thirrje, ku m’dukej sikur përmendej edhe emni tim…
uuuu… eeee…. iiiiiiiii…
Ajo i-ja e zgjatun s’më pëlqente hiç…. Ndjehesha mirë aty n’at vetminë time, e pse m’duhej me e gjete vedin aty  ku thirrja e emnit tim u përplas me zhurmë mbas derës prej teneqeje… Kceva në kambë i trembun dhe s’po mbrrija me e mbedhë vedin ku isha… Ku jam thashë, dhe ashtu pip në kambë, ndjeva se diçka të bardhë më rrëshqiti prej trupit e u lshue lehtë përtokë. Shkela mbi të dhe e hapa derën… N’çast thirrjet u banë njerëz, njerëz që diku në kujtesë i kisha mshehë, po tash mendja më kish mbetë ngul te ato petkat që ranë prej trupit tim dhe nisën fluturimin nëpër terr të natës… Eh… Kushedi se ku vazhdojnë e enden nëpër botë… – mendova, ndërsa bahesha pjesë e zhurmave…
12 prill 2011

 

Related Images:

Artikulli paraprakParathënia e librit “Rrezja e Territ” eLeka Ndojës
Artikulli tjetërSoren Kierkegaard – Liria e Fjalës
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.