Fustani i zbrasur
tregim nga Laura Olldashi
Ja kështu nis. Me shkumës në dorë. Hapësirë e lënë bosh, duke menduar ardhmërinë e trupit që rritet. Ose pauza e vogël për të huajin që do t’i gëzohet mosprezencës sime.
Më ndodh, kur nuk jam me veten, të jem në shoqërinë e një gruaje. Më shfaqet kur ndez cigaren. Kur qetësoj ankthin duke vëzhguar tymin.
Aty ajo vjen. Mjegull. E veshur me fustanin e bardhë deri në gjunjë. Humbas në numërimin e palave të stofit, të shpërndara si shkumë gri mbi shikim.
Pastaj zbret ngadalë. Këmbëzbathur prek dyshemenë e ftohtë. Dhe menjëherë kuptoj dyshimin e saj për t’u avulluar.
-Duhet, duhet të rrish me mua…
-Rri!
E urdhëroj, me të vetmen mënyrë që njoh.
Por imazhi zhduket dhe më lë me parfumin.
Parfumi i saj është liri.
Vesë e tejdukshme, rreze dielli që hyn nga grilat e gishtërinjve.
Më ndjek edhe kur shkruaj. Në ato pak çaste që jam këtu, përpara se shkrimi të më marrë, e ndiej që është rreth meje dhe më qetëson.
Pastaj… fustani i saj. I mbështetur si provë mbi karrige…
Mendoj që nuk ka as arsye ta takoj. Edhe pse pas çdo gërme i shkruaj:
Të urdhëroj të vish!
Mbyll sytë. Prek ujin e liqenit. Më shumë se ëndërr, ajo është.
Është pelerina që mbështjell rrëmujën e errësirës. Aty hedh qetësinë dhe brenda në thellësi fsheh zhurmën. Pres momentin që t’i shpërthejë vena e ngritur mbi qafë. Aq sa t’i prek shkërmoqjen e heshtjes.
Pastaj hyj në mendjen time për të modifikuar formulat. I provoj. I urdhëroj, më vonë i zbus.
Hezitimi i saj për t’u shfaqur do ta ketë një zgjidhje!
-Duhet të vish!
Apo
-Mund të vish te unë sonte?
Shoh hezitimin e saj në hije: të vij apo të iki?
Pastaj i pëshpëris:
-Ke dëshirë ta bësh për mua?
Ajo mbledh grimcat e parfumit mbi dysheme. I vesh mbi trup. Fustani mbushet dhe ajo ulet në karrige. Unë jam akoma me dorën në xhep. I papërgatitur për prezencën e saj.
-E bukur, dreqi e marrtë.
Kaq gati për t’iu shfaqur dëshirave të mia.
Por nuk jam aty, as t’i gëzohem ardhjes.
Mendja më rri te metoda e bindjes. Te mënyra si ia thashë. Te funksionimi i fjalëve: ke dëshirë ta bësh për mua?
Pastaj zëri i saj:
-Jam këtu. Të duhem?
Ajo është sy.
Por jam unë që nuk kam sy.
-Duhej të vije më parë – i them më shumë vetes. Të kam thirrur. Të kam urdhëruar.
Në thelb unë jam i njëjti.
Dhe kuptoj që erdhi sepse pa formën time të re. Butësinë time. Të rreme.
Pastaj zhduket sapo fik cigaren. Ikën pas fjollës së fundit të tymit, dhe kthehet e gjitha në fustan mbi karrige.
Pas disa ditësh më merr malli dhe e provoj sërish.
Ndez cigaren.
I lutem:
-Mundesh të vish për mua?
Asnjë urdhër. Vetëm një kërkesë.
Ti vesh parfumin e shpërndarë mbi dysheme dhe je… e prekshme, e butë, prezente…
Bindem që kështu shfaqesh.
Por nuk është kjo që kërkoj: më mungon mungesa jote.
Kthej kokën majtas. Karrigia, e mbushur me fustanin e zbrazur, më qetëson.
Je e plotë. Siç të dua.
Pastaj të harroj aty dhe humbas brenda shkrimit.
~ Lauraolld, Prill 2026