“Zonja” misterioze tregim – nga Ervina Toptani

0
15
Ervina Toptani
Ervina Toptani

Një tregim i endur me fillin e padukshëm të ndjesive të thella 
dhe shpirtin intrigues e felin të një gruaje; 
një butësi rrëfimi thuajse ledhatare që të mban pezull 
dhe një zgjidhje që lejon njëmijë ndërdyshje të diskutueshme… 
Mbetem i bindur, se një shumice lexuesish
mund t’ju lere shijen e admirueshme të një fantazije 
ku vozitet ndër qiejt e largët të së mundshmes… 
Ndërsa lexoja, u ndjeva pezull, çka ma thekson edhe më tej 
mjeshtërinë e të rrëfyerit të autores…

jozef radi, 30 janar 2022   

“Zonja” misterioze

tregim nga Ervina Toptani

Ai punonte në një kompani private dhe ishte mjaft i zoti në punën e tij. Një paradite vjeshte, plot ngjyra e fllade, i erdhi një email nga një adresë e panjohur. 
“Ju kanë thënë ndonjëherë se jeni shumë i pashëm e se parfumi juaj sjell një ndjesi mjaft të këndshme kur mbushem fort me frymë ndërkohe që ju kaloj pranë?”
Kush mund të ishte vallë? Me siguri ndonjë shaka e vajzave të kompanisë. Kishte disa çapkëne bukuroshe që herë pas here bënin ndonjë shaka të tillë… Ai ishte i martuar, me atë gruan e kujdesshme që i zgjidhte parfumin, që i gatuante çdo gjë që ai preferonte, që kujdesej për djalin e tyre në çdo detaj e që ishte mjaft e suksesshme në punën e saj. 
Të nesërmen vjen një mesazh tjetër në inbox-in e emaileve. “Sa më pëlqen buzëqeshja jote! Kur bën atë shikimin që i picërron pak sytë si një djalosh i vogël djallëzor, më kenaq pa masë!” Kjo e bëri kurioz. Ndoshta Katia, sekretarja e tij, dinte diçka më shumë rreth njeriut misterioz. Por më kot, as ajo nuk dinte kush mund të ishte. Mesazhet në inbox filluan të shpeshtohen, çdo ditë nga një apo dy të tillë. Ai nuk kishte mundësi të përgjigjej sepse asnjë email i tij nuk shkonte në adresën e panjohur. Gjithçka i kthehej mbrapsht. 
“Zonja” misterioze, të paktën dukej që ishte mjaft femër nga çfare shkruante, e kishte bërë të ndjehej të paktën 10 vitë më i ri. Mezi priste të lexonte emailin e rradhës e mbetej me orë në pritje duke kontrolluar herë pas here email-et që vinin. U bënë rreth 2 muaj tashmë që ajo i shkruante rregullisht, madje i dërgonte dhe poezitë e saj të preferuara, grimca ditari personal siç kalonin në mendjen e saj, pa i hedhur së pari në letër. Ndante me të, një lloj “intimiteti” kaq të ëmbël, sensual, të sinqertë sa të mallëngjente. Çfarë po ndodhte kështu? Sa burra nga ata që ai njihte e kishin përjetuar diçka të tillë? Duhet të quhej me fat apo e kundërta? 
Ajo i kishte sugjeruar të ulte ca në peshë e ai kishte filluar palestrën prej ca javësh, pa e kuptuar as vetë çfarë dreqin po bënte. Ajo i kishte sugjeruar të vishej me ngjyra pak më të çelura e kështu ishte ndërruar dhe një pjesë e mirë e garderobës. Kishte ndryshuar dhe modelin e flokëve, vetëm parfumi mbetej i njëjti. Asaj i pëlqente aroma e tij. Ishte lodhur me mënyra të ndryshme të gjente se kush mund të ishte gruaja misterioze, por më kot.
Ndërkohë gruaja e tij ishte shumë e kënaqur me ndryshimet e të shoqit. Kishte kohë që i lutej për këto ndryshime por ai ishte gjithnjë i zënë me punë e nuk kishte kohë të “ndryshonte”. Madje ajo i kishte blerë dhe kravatat e reja që i shkonin me këmishat e kostumet e garderobës së re. Ishte e lumtur që ai ndjehej kështu, plot entuziazëm, i qeshur, plot 10 vite më i ri, si atëhere kur u njohën në studimet e masterit të tyre të parë.
Ai ndjehej keq që i gjithë ky ndryshim, kjo lloj ndjenje që ai kishte dhe turp ta pranonte, ky emocion rinor i atribuohej një gruaje tjetër, një gruaje që ai as nuk e njihte, as emrin nuk ia dinte. E shihte të shoqen dhe ndjehej mizerje nga brenda. I lutej që dhe ajo të ndryshonte disi, të dilte më shpesh me miket e saj, të mos kujdesej kaq shumë për të por për veten. Të bënte diçka të re që ta gëzonte, por më kot, ajo ishte e lumtur me jetën e saj, me kujdesin që tregonte për familjen, shtëpinë, punën e saj që e bënte me shumë dashuri. 
Gruaja e Mistershme
Gruaja e Mistershme
Më në fund erdhi dita e shumëpritur. Ai kishte rreth një javë që ishte ngritur në detyrë e një mëngjes kur hyri në zyrë pa një tufë të mrekullueshme trëndafilash të verdhë mbi tryezën e tij me një pusullë të vogël brenda: “Jam gati të të takoj. Shpresoj të të pëlqejnë trëndafilat e verdhë, janë të preferuarit e mi!” Në fakt, ishin dhe të preferuarit e tij, por një burrë i vërtetë nuk flet kurrë për këto gjëra! (kështu mendonte ai të paktën) Filluan t’i kalojnë nëpër mend mijra pyetje. A ishte ajo ashtu siç e kishte pikturuar ai në mendjen e tij? A duhet ta takonte ai? Sa kompromentues mund të ishte ky takim? Po sikur ajo të ishte e kundërta e asaj që ai kishte imagjinuar deri tani? O Zot, tani mund edhe të çmendej. Dy ditët që vijuan ishin përplekse, me njëmijë mendime që i zinin rradhën njeri-tjetrit pa mundur as të përfundonin në ndonjë arsyetim logjik. Por më në fund ai vendosi, duhet ta takonte patjetër zonjën misterioze e shpresonte shumë që ajo të ishte vërtet e kundërta e “piktures” në mendjen e tij. Kështu makthi dhe ëndrra do të merrnin fund e ai do të mund të kthehej në zotërinë e rëndomtë që ishte më parë. 
Emaili erdhi. Ajo i la takim në verandën e nje lokali buzë detit, një vend i mrekullueshëm. Veranda do të ishte e gjitha e prenotuar për atë mbrëmje e askush tjetër nuk do të ulej aty përveç tyre. Ai e njihte vendin, madje njihte dhe menaxherin e restorantit e menjëherë i telefonoi për të marrë vesh se kush kishte prenotuar verandën për mbrëmjen në fjalë. Donte një emër, një përshtypje, diçka sado të vogël për të kuptuar… për të kuptuar asgjë, në fund të fundit. Ai kishte rënë në dashuri me një grua që vetëm normale nuk ishte! 
Menaxheri nuk mundi t’i japë asnjë informacion. Gjithçka ishte bërë nëpërmjet telefonit, madje dhe pagesa për prenotimin ishte kryer me një postier. Zonja ishte edhe më e “djallëzuar” se ç’mund të mendonte ai. 
Pasditja e shumëpritur erdhi. Ai kishte zënë vend në një qoshe të guzhinës prej nga ku shihej e gjithë veranda e restorantit, në pritje për të “vjedhur” momente nga ardhja e saj. Por ajo kishte ardhur para tij dhe qëndroi gjithë kohën me kurriz nga dera e dritaret e restorantit. Kishte përballë saj vetëm detin. Flokët e verdhë, shpupurisur supeve nga flladi që deti i sillte si përkëdhelje, valëviteshin si dallgë të vogla që formonin onde të lehta në fundin e tyre. Fustani i gjatë, i bardhe, me hapje të gjerë në shpatulla deri afër fundshpinës. Në dorë i dukej një trëndafil i verdhë. Kaq mund të shihej nga vendi ku ai kishte zënë pozicion “sulmi”. 
Ajo i la takim në verandën e nje lokali buzë detit,
Ajo i la takim në verandën e nje lokali buzë detit…

Ora shkoi fiks e një zotëri i vërtetë nuk do e linte kurrë një grua të priste. Ai po ecte ngadalë në drejtim të saj, me zemrën që i rrihte njëmilion rrahje në sekondë, me duart që nuk i kontrollonte mjaftueshëm, me frymëmarrje të rënduar e ndjente që pesha e trupit në çdo hap që ai afrohej drejt saj, sa vinte e bëhej më e paktë. Ndjehej si një pupël që mijra flutura shumëngjyrëshe e kishin marrë në krahët e tyre dhe e shpinin drejt kaltërsive.
Ai qëndron në këmbë disa sekonda, vetëm një hap larg saj. Ndjente se mund të vdiste në çast. Ajo kthehet, buzëqeshte si dielli i qershorit, me sytë e shkëlqyer si dy diamante e me sigurinë e një gruaje të vetëdijshme për “tërmetin” që kishte shkaktuar. “I dashur, ta kisha borxh këtë!” 
Ishte ajo, dashuria e tij e madhe, çmenduria që e kishte bërë të ndjehej i madh dhe i vogël brenda një dite të vetme, ëndrra e bërë realitet brenda një realiteti aq të ëmbël ndërkohë që kërkonte ndryshimin. Ishte ajo, gruaja e tij, nëna e djalit të tij, mikja e tij më e mirë. E vetmja grua me të cilën ai mund të dashurohej në çdo stinë, të çdo viti, në të gjitha jetët e tij.

3 shtator 2021 
P.S. çdo ngjashmëri e zonjës në tregim me shkruesen e këtij të fundit është absolutisht e rastësishme.
Doja t’ju uroja të gjithëve vjeshtë të mbarë, me nuanca emocionesh që i sjell vetëm vjeshta, stina ime e preferuar. I rashë pak gjatë si urim vjeshtor, por nuk mund të uroja më shkurt se kaq. 
Ervina Toptani
.

Related Images:

Artikulli paraprakTridhjet vjet më parë dhe tridhjet vjet më vonë! – nga Mana Dine
Artikulli tjetërSonatë me violinë për Zysh Shiren – nga Jozef Radi
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.