Requiem për Demokracinë – nga Gjergj Hani

0
9
Demokracia...!?!?
Demokracia...!?!?
Gjergj Hani
Gjergj Hani

Requiem për Demokracinë

nga Gjergj Hani

Përtej së mirës dhe së keqes, shtrihet e plotfuqishme injoranca me të gjitha tonalitetet e saj! Tonalitete që shkojnë nga mungesa e plotë e vetëdijes së individit, për rolin, dhe vendin e tij në shoqëri, e deri tek vetëdija e alternuar që ndizet e fiket si llampë psikodelike, e kjo në tërësinë e saj prodhon perceptimet e pavërteta të realitetit ku jeton një bashkësi individësh, që me paturpësinë që të fal mungesa e vetëdijes e quan vehten popull!
Thënë kjo, kupton qartazi që shqipëtarët, përtej së mirës dhe së keqes, kanë një problem universal në marrdhënie me të vërtetën e përditëshme, dhe atë historike mbi të gjitha. Kupton qartazi që nuk i kanë kuptuar, e vazhdojnë të mos i shohin përmasat reale të rrënimit shoqëror, ekonomik, e atij gjenetik që i ka shkaktuar, e vazhdon t’i shkaktojë bolshevizmi i djeshëm e i sotëm.
Si është e mundur e gjitha kjo? Bolshevizma, apo kolera e kuqe, kjo sëmundje rrënimtare e shekullit XX, pati një rrugë shumë të lehtë mes shqipëtarëve, pasi ishin në gjenezën e tyre si një nga shtetet më të reja që lindën pas rënies së perandorisë Otomane në Ballkan, sundimi i së cilës pati minuar thellë rrënjët e vetëdijes mes shqipëtarëve. Aq i thellë ky rrënim, sa ishim i vetmi vend në Ballkan që pas shpalljes së pavarsisë tentuam një kundërrevolucion për restaurimin e pushtimit Osman, e njohur si revolta e Haxhi Qamilit. Në këtë terren social, të çoroditur e shterpë, pa antitrupat mbrojtës që një shoqëri e kultivuar të ofron, e keqja hodhi rrënjë fare lehtë! Rruga për në ferr është e shtruar nga qëllime të mira!
Dhe kjo ndodhi me shqiptarët nga viti ’41, i shekullit të shkuar, e vazhdon akoma sot! Paradokset bolsheviko-komuniste nuk njohën e nuk njohin limite!
Me vetëdije të plotë Hoxha, me ndihmën e pakursyer të jugosllavëve nisi një luftë të përgjakshme civile, që për 50 vjet nuk njohu kurrë çtensionim. Luftohej kundër armikut të jashtëm, por më shumë kundër armikut të brendëshëm, që mund të ishte kudo e kushdo! E kjo luftë e marrë, u kthye në luftën e të gjithëve kundra të gjithëve duke vendosur në fron Mbretërine e Absurdit. Konfiskimi i pasurisë së tjetrit dhe ndarja mes turmës së pronës së të tjerëve, nuk i bëri shqiptarët më të pasur, përkundrazi, shpronësimi modifikoi psikologjinë e njerëzve, vetëdijen e tyre duke eliminuar çdo lloj stimuli për punë, e duke zbehur frikshëm ndjenjën e përgjegjësisë personale në mënyrën se si arrihej njëfarë mirqenie personale! (Nuk e di nëse gjendja aktuale ju thotë gjë, apo jo!)
.
Demokracia...!?!?
Demokracia…!?!?
Sot rezulton fare qartë që komunizmi, me shkarkimin e individit nga çdo përgjegjësi për gjendjen e tij ekonomike, ka deformuar tërësisht perceptimin që individi ka rreth ekonomisë dhe rendit social, duke shkaktuar një “lupenizim” të turpshëm të individit, e për rrjedhoje dhe të shoqërisë. Lufta civile që Hoxha me klikën e tij na e shiti si revolucion shoqëror, nuk ishte triumfi i drejtësisë e barazisë sociale, por një larje hesapesh, përmbysje vlerash e “shenjterim” i kompleksit të inferioritetit, që i privuar nga çdo sens moral u hakmor ndaj minorancës së aftë, me filozofine “pas meje u bëftë qameti”. E gjitha kjo ndodhi në heshtje o me kënaqësinë e hapur të dhjetëra mijra njerëzve, të çorientuar e të paaftë për të kuptuar se i përkisnin një brezi të humbur pa kthim pas. Panorama e tragjedisë që shkaktoi komunizmi nuk është e plotë vetëm duke ju referuar numurit të të vdekurve, por edhe heshtjes e sjelljes së të gjallëve. Periudhë e mallkuar, por edhe periudhë kontradiktore, e shënuar nga shpirtëra të martirizuar nga një lavdi e shpërfytyruar, e nga te vërteta fallco. Komunistët e sotëm i janë lëshuar pushtetit absolut me një kokëfortësi maniakale. Për t’ia arritur qëllimit përdorin të njëjtet mjete e mënyra si 80 vjet më parë: Mashtrimin. Vetëm dje, këta komunistë ateistë shkatërronin kishat e pushkatonin priftërinjtë, ndërsa sot, pa ju dridhur qerpiku, janë transformuar në shtylla të besimit fetar. Deri dje konsideronin pronën private si mishërmin e së keqes sociale dhe një mëkat mortal, ndërsa sot janë lëshuar mbi gjithçka kanë mundur duke grabitur si të kishin qindra jetë për të jetuar. Sot e kemi përpara syve imazhin perfekt të paturpësisë e dykuptimshmërinë e neokomunistëvë në pushtet. Inovatorë, demokratë, ortodoksë e nacionalistë, të gjithë proklamojnë me të madhe, me shkëlqime mashtruese në sytë e tyre, dashurinë e madhe për vlerat demokratike (ndërkohë spekullojnë mbi ngadalsinë e procedurave ligjore), duke premtuar t’i fshijnë menjëherë, përfshi edhe Kushtetutën sapo të marrin pushtetin totalitar, duke pasur si princip parrullën: “Sa më keq të shkojë vendi, aq më mirë për ne…!”. Na thonë se komunistët e djeshëm janë bërë socialistë e nuk janë më si ata të njëherë e një kohë. Po si jo! Vetëm se janë po vetë ata që e thonë një gjë të tillë. Edhe në vigjiljen e grushtit të shtetit në ’45, me grupin e deputetëve, flisnin për liri, demokraci e drejtësi. Por cili ishte rezultati? Të gjitha këto pirueta, këto akrobaci politike, që ndërrojnë kostumet ideologjike çdo ditë, janë të ngjizura me mashtrime e urrejtje. Në të gjitha këto manipolacione shihet Enver Hoxha: i vdekur e i varrosur fantazma e tij vazhdon t’u japë sugjerime politikanëve shqiptarë. Po opozita ku është? Përpara se t’i bëjmë vehtes këtë pyetje, do të ishte mirë të shtronim pyetjen: “A ka pasur vërtet opozitë”? Nëse po, si ka mundësi që gjendemi përballë varrimit të embrionit të demokracisë që kurrë nuk arriti të lindë? Shumë e thjeshtë! Në Shqipëri, pas viteve ’90 nuk ka pasur kurrë një parti të djathtë. PD si krijesë e PPSH grabiti aspiratat, ngjyrat, dhe flamurin ideologjik të një të djathte që mund të lindte, dhe me këtë akt të paramenduar hollësisht në kthinat e Komitetit Qëndror, arriti të mos lejonte kristalizimin ideologjiko-ekonomik të një force vërtet të djathtë. Si ka mundësi që një e ashtuquajtur parti e djathtë ka siglën PD? Në të gjithë botën perëndimore me demokraci të konsoliduar partitë me këtë sigël janë parti të majta! Rastësi mund të thotë dikush! Po si ka mundësi që PD gjatë gjithë kohës që ka patur pushtetin nuk ka bërë përpjekjen më të vogël për zbardhjen, denoncimin e dënimin e krimeve dhe kriminelëve të komunizmit? Si ka mundësi që PD nuk bëri asnjëlloj përpjekje për rishkrimin e historisë mbi baza vërtet historike, duke na lënë peshqesh pseudo historianë të ngjizur me ideologjinë e mashtrimit, që na thonë se kampi i Tepelenës është një mit i sajuar? Si ka mundësi që u themelua në shtëpinë e grabitur qytetarëve të ndershëm nga një kriminel si Josif Pashko? Rastësi? Janë shumë për të qënë të tilla. Nëse PD po shkon drejt shuarjes apo shpërbërjes si forcë e djathtë, mos u habisni kur ta shihni të rilindë si forcë e qëndrës së majtë. Tek e fundit e tillë ka qënë gjithmonë, e ndoshta ka ardhur koha të thotë të vërtetën që për 30 vjet nuk ia ka thënë shqiptarëve. PD siç e kemi njohur deri më sot do të vdesë për një arsye të thjeshtë: Përmbushi misionin për të cilin u krijua; çdoganimin përpara ligjit të Komunizmit, komunistëve, neokomunistëve dhe krimeve të tyre. Çfarë po na ndodh sot ne shqipëtarëve, është çmimi që duhet të paguajmë për komunizmin. Jo vetëm për komunizmin institucional – atë që nënkuptojmë kur dëgjojmë shprehje si “stalinizëm”, “marksizëm”, apo “Partia mbi të gjitha!”- por edhe në një përmasë më të gjerë, për komunizmin psikologjik, atë që kushtëzon intolerancën tonë, nënshtrimin karshi autoritetit, hyjnizimin e pushtetit e pushtetarit, pritjen tonë të përjetëshme të një shpëtimtari që gjithmonë ka qenë i huaj, varfërisë sonë shpirtërore e morale që na ka transformuar në bagëti të bindura që shkojnë vetë në thertoren e historisë. Tashme zaret janë hedhur me kohë, ndonëse nuk kemi dashur kurrë t’i shohim e ta pranojmë. Diktatura e rilindur po përgatit aktin e saj final, e nuk ka më kthim pas. Shpëtimi? Ndoshta vjen nga ndonjë kapriço e fatit që ka pak gjasa të ndodhë, pasi çdo popull ka qeverinë që meriton.
.
Marrë nga muri i Fb i Gjergj Hanit, 27 qershor 2019

Related Images:

Artikulli paraprakOliver Jens Schmitt: Stabilokracia e Perëndimit ndaj Shqipërisë është problem fondamental
Artikulli tjetërJu s’kishit, Ju keni, Ju s’keni… – poezi nga Jozef Radi
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.