Njerëz, mos harroni…! – nga Kazanova Aliaj

0
7
Kazanova Aliaj
Kazanova Aliaj
Kazanova Aliaj
Kazanova Aliaj

Njerëz, mos harroni…!

nga Kazanova Aliaj

Edhe në ditët e bekume, shqiptarët munden të përdorin gjuhë tjetër.
Dhe u tërhoqën zvarrë gjatë në kohë nga historia e mbrapshtë e diktaturës, mohune vehtveten e pranune dhe e provune me të gjitha format diktaturën po edhe plotpushtetin e sajë mundohen ta superojnë deri në mbijetesë.
Në vite, kapërdinë burgjet, internimet, vrasjet, shpërbërjen… i detyrun të mohojnë gjithçka, ua grabitën lirinë e tyne, gjuhën e tyne, pronën e tyne, fjalën e vërtetë, atë të lirën fjalë… Një mishmash social, një batërdi ndërmjet njeri-tjetrit, këto ishin skenarët e diktaturës!
Mohune, vranë dhe burgosën njani-tjetrin, vëllai vëllanë. Familje të tana nxirreshin nga votra e trashëgume e çoheshin nëpër depo e barakat e dhenëve e hidheshin nëpër vende të harrume me fëmijë e pleq e liheshin të braktisur në dorë të Zotit e mbijetonin ose vdisnin e kërkush nuk interesohesh për ta… vetëm e vetëm pse nuk e pranonin atë sistem.
Mos harroni…!
Harresa asht rindëshkim. Dhe kur menduan se koha ndryshoi dhe erdh një sistem ndryshe ikën si mijtë nga mortaja. Një pjesë natyrisht nuk mundi. Tjetër diktaturë me modele të rreme që u quajt demokraci. Por jo pjellat e atyne që e kthyne Shqipërinë në burgun e shqiptarëve përsëri, morën në dorë gjithçka, tash sa vite populli vetëm mbijeton, pa ligje, pa gjyqe, pa punë, i pa mjekuar, i pa përfillur, i uritur, i pa strehë dhe sërish përpiqet të mbijetojë.
Shteti asht vetëm një term i pakuptueshëm. Pushtetet sundojnë me të gjitha format që janë të frikshme, s’ka ligje, kanë vetëm ligjin e tyne, kush nuk bindet: zhduket! Edhe në ditët e festave, befas i sheh veshur me mantelin e bamirësit, tek ndihmojnë të uriturit, të drobiturit e të rraskapiturit!!

Mjerimi dhe Lemosha...
Mjerimi dhe Lemosha…

E luajnë teatro… e mashtrojnë të pamundurit, që ata vetë i kanë katandisë në këtë derexhe. E shtrohen tavolinat, e zbukurohet gjithçka rreth e qark, e bëjnë sikur ndihmë japin, edhe patronazhistat këta priftërinj të përpunuar, që e kane shitë vehten tek djalli edhe ata mjeranë që gjithqysh e dinë çfarë kanë heqë… E ashtu të veshur me rroben e turpit mëshirplotë, ua mbushin pjatat me helmin e mashtrimit pikërisht, atyre që i kanë katandisë ashtu me pushtetin e tyne të paligjshëm. Janë ata të braktisur, të pa pension, të pa kujdesje, të pa ndihmë sociale, ata që besuan se këto monstra do të ndryshonin diçka!! Dhe ashtu të katandisur i gëzohen pjatës së supës, për një drekë dhe një të nesërme do futen në atë skutën e tyne të pa dritë e të pa zjarr, të pa shtroje e pa mbloje, se ata bamirësa i kanë rrjepë gjatë kohës gjithçka. E këto bamirësa luajnë theatron e turpit duke i katandisë kështu mjerane, dhe vetëm një ditë në vit vijnë e sajdisin!!!
O Zot, o kuje… ky popull i lodhur nga tradhëtia. Fillon e mbaron viti dhe ata mbyten nga mizerja. E thonë pastaj që ka ardhë demokracia! Po demokracia, s’ka fytyrën e mizerjes o të mjerë…!
Dhe jeta vazhdon… dhe vitet ikin, qytetarët ndërkohë s’kanë marrë as pronat, s’kanë as banesa, s’kanë të ardhura, as rroga e s’kanë as pensione të mjaftueshme mbijetese, s’kanë as përkujdes mjeksor, (po të sëmuresh do të dorëzosh gjithçka, edhe qindarkënën e fundit) nëpër spitale dhe i gjithi ky theatër asht një akt i pafund mbijtese i një populli, që mashtrohet me kenaqësi çdo orë e çdo ditë…
E çi duhet ma këtij populli se kush asht i djathtë apo i majtëë… Të gjithë vijnë marrin, vjedhin, e rjepin dhe ikin… ama një herë në vit vijnë e ia mbushin një pjatë me supë si ceremoni festive, e përbetohen për mashtrimet përgjat një viti s’kanë qenë të vërteta… edhe të shkretin popull e rjepin si berrat e kurbanit.
Ja, ky asht spetakli ma i turpshëm i vitit ku hajnat përbetohen për ndershmëri, bamirësi e zemërgjerësi. O Zot, o Zot… si asht katandis ky popull! Ndërsa në krahun tjetër jeta vazhdon e zhurmshme. Përfituesit me tam-tame të dhjamur e të panginjur nga fitimet përrallore festojnë me modelet më të avancuara të kohës. Koncertet me Dua Lipat, konkurset e dancit, festivalet e zhurmëshme të vajtojcave, ku të gjithë të lumtur këndojnë e konkurojnë për kupat e lavdisë në një mizerje të plotë… Stacionet televizive që predikojne marramendjen e këtij populli që asht kaq i realizuar, mes një realitet vrastar… E një pjesë që besdiset kur i lexon këto rreshta sepse e kanë kalu lumin për vehte, ajo pjesa e mbingopur nga grabitjet e pafundme…
Eh i mjeri popull, që s’di nga të besojë dhe mbetet për një pjatë spirilang të Lali Erit, shefi i guzhinës bamirëse të fund vitit, që vjent të purifikojë ndërgjegjen e që e grryn nga mbrenda, po tashma asht shitë i gjithi dhe asht kthy në predikues i sëë mirës dhe aq kandshëm predikon bashkim e dashuri!!!
Ja ky theatër luhet çdo vit… dhe sa mbarojnë festat, vazhdon ndëshkimi i katandisjes në keq e më keq. Ata hallexhinjtë futen si minjtë në skutat e tyne e nuk i sheh njeri më me sy… dhe kanga e mjerimit refreni ditëve pafund të një populli të braktisur nga ligji e drejtësia, mbetur në dorë të priftërinjve patronaz(h)ista… e mos harroni… Besojini prap, e braktisni vehten në mizerje!!
Nëse ka ndonjë akademist, le të shkruaj ndryshe, për ditët e hareshme të fund vitit nën kujdesin e demagogëve të Partisë!!

Marre nga Muri i Fb i Kazanova Aliaj, 26 dhjetor 2022

Related Images:

Artikulli paraprakKishat e braktisura të Roskovecit – nga Lindita Komani
Artikulli tjetërDhunimi i Varrit të Mid’hat bej Frashërit – Opinione
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.