Poeticum & Poetë – poezi nga Erina Çoku

0
12
Erina Çoku
Erina Çoku
Erina Çoku
Erina Çoku

Poeticum & Poetë – poezi nga Erina Çoku

In Poeticum

Kjo poezi ngjizur me sytë e veshët e tu,
gropë e errët në gojën tënde,
gur me lak në qafën tënde,
pellg me ujë nën këmbët e tua.
Kjo.

Kjo bishë me të gjitha format,
egërsirë e vogël brenda trupit tënd
me frymën ftohmë, me ahtin zheg,
me ujin dallgë, me detin baticë,
me qiellin vranëti.
Kjo.

Kjo formë jete që plaset kraharorit tënd
një, dy, tre, shumë herë,
dhe ti i ndien krisjet, plasat, thyerjet
një, dy, tre, shumë herë.
Kjo.

Kjo poezi që kacavirret brenda lëkurës tënde
si një fëmijë i gëzuar këmbadoras,
si një krijesë e shpejtë në arrati,
si një pre e mbijetuar njëqind kafshimeve.
Kjo.

Kjo poezi që duhet thënë, që nuk duhet thënë,
që të ënjt duart, të thyen dhëmbët,
të çan lëkurën, të shpon mishin,
të shpërthen ujë sysh, të rrjedh gjak hundësh,
turjelë e re në eshtra, i burgosur androgjin në kafkë,
grahmë e re për diçka.
Kjo.

Kjo poezi që mbahet në ty, që mbahesh në të
e të ther në trup aq sa ta shpërthen,
të lë fill pa kuptim në ajër
gjersa lufta jote me boshin nis,
me siguri do të biesh, do të biesh
e po s’re, trupi yt do të gërryhet fort,
rrënjë të reja do të përgjaten brenda teje,
do të lëshojnë kërcej, degë e sytha
sërish, sërish.
Kjo.

Kjo poezi që të lufton ty dhe ti lufton atë,
dyshja jote besnike e mbijetës,
rrëzimi dhe ngritja,
agonia me kujtesë të largët vdekjeje,
përpëlitja me harresë të grisur jete,
drita dhe hija,
të gjitha zërat që mbjell e korr,
udha kah shkon, udha kah vjen,
gjithë koha që shtillet brenda saj,
gjithë koha që asgjësohet jashtë saj,
ti fantazmë e saj, ajo fantazmë e jotja,
mishi i trazuar, kocka e përzier,
palca e shqetë dhe gjaku i turbullt.
Kjo.

Kjo poezi që lind para përseve,
që përgjigjet para pyetjeve,
që nuk të duhet, që nuk i duhesh,
që e do pavarësisht, që të do pavarësisht,
kjo ndodhi e jotja në trupin tënd,
kjo luftë e vakët e jotja,
mes zotave të erës, të ujit, të zjarrit e të dheut
mes frymës, gjakut, mishit e kockës.
Kjo.

Erina Çoku
Erina Çoku

Poetët vetmojnë në çatinë e botës

Ata që flenë ka kohë,
flenë bukur më brinjë
dhe flokët u futen jastëkëve
duke gjarpëruar për gjah
ëndërr mishi të ngrohtë
lëng jete, frymë të nxehtë
të kuqe shkulm në tejza të hajthme.
Ata flenë.
Dhe ne jemi zgjuar.

Etja s’na merr kurrë
uria s’na mbërrin
si gurët dukemi në strehët e botës
gurë mbi gurë të kohës së ngrirë.

Ne jemi zgjuar përmbi gurë.
Dhe gurët druhen të flenë para nesh.

Flasim me vete
fjalët i thyejmë në gurë
e gurët i fshehin copat në vete
kinse në baltë t’i mbjellin sërish.

Ne jemi zgjuar.
E ata që flenë vetëm flenë.

Godonë kujtojmë ndonjëherë
a ia dimë trishtimin vallë?
Ne e presim dhe ai pret mbarimin e pritjes
të gjithë luajmë me durimin e tij
duke e zgjatur pritjen njëqind vjet
e pastaj diçka më shumë
thjesht për t’u hakmarrë me atë
që me pritjen tonë ushqen pritjen e vet.

Ne jemi zgjuar.
Dhe ata që flenë nuk i kuptojnë pritjet.

Godo pret të shpërndahen të gjithë
e ta shenjojë historia
meqë krijoi një ferr bosh ku asgjë nuk ndodh.
Të gjithë përflasin mungesën e heroit
që u përlëvdua pa bërë asgjë më shumë se pritja,
por Godo është ne e ne jemi Godo
dhe këtu përzihen zemrat tona
që na dallojnë prej gurëve.

Ne që jemi zgjuar
nuk i kuptojmë ata që flenë.

Ëndrrat tona s’kanë gjah,
shpirti ynë i butë,
ndjek pranverën në rrënjë të luleve
dhe më shumë se bletës
i ngjan një hibridi pa planet
dënuar me dhé.

Ne që rrimë zgjuar gjuetarë pa lule
na përndjekin si gjah ëndrrash ata që flenë.

Këngët tona,
trajektore jetike në ajër,
dënohen e bëhen mjaltë
që nuk ndërton strehë të sigurt
veç balsam për të gjallët e tjerë.

Ne jemi zgjuar e asgjë s’na ushqen,
por ata që flenë nginjen me dënimin tonë.
Godo pret ta gjejë rruga e humbur,
që hapat ta çojnë në çajtoren e parë,
mjalti tretet përrallës së çajit
dhe qiellzat nuk dinë asgjë
për lulet e dënuara
dhe thumbin në lëkurën e njeriut
që nuk i kupton vdekjet e vogla.

Ne që jemi zgjuar dimë këngë,
po ata që flenë kur kënduan?

Gjersa të shpjegojmë jetët tona
Godo ka kuptuar të vetën
dhe të gjitha palët presin të jetojnë,
gjersa jeta mbaron
dhe përqafimet përflasin krahët
puthjet përflasin gojët
frymët përflasin gjallimin.

Ne që jemi zgjuar i këndojmë jetës,
po ata që flenë kur jetojnë?

Ata që ndenjën zgjuar
janë gati të vdesin mbi ata që flenë,
vetëm për t’u treguar forcën e jetës së tyre
therje në mjaltë që tretet.

Ne jemi zgjuar.
Dhe këngët tona përkujdesin ata që flenë.

Related Images:

Artikulli paraprakKrimet e pandëshkuara të një diktatori – Pol Pot (19 maj 1925 – 15 Prill 1998) – përgaditi Saimir Z. Kadiu
Artikulli tjetër“Tjetërsimi” i njeriut përmes elementit postmodern, në poezinë e Erina Çokut – nga Emrije Krosi
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.