Rilindja e PS-së së Ramës: një filozofi politike kiçi – nga Albert Bikaj

0
10
Albert Bikaj
Albert Bikaj
Albert Bikaj
Albert Bikaj

Rilindja e PS-së së Ramës: një filozofi politike kiçi

nga Albert Bikaj

Kur në prag të zgjedhjeve të fundit, Rama paraqiti partinë e tij si të reformuar, nën motton impozante “Rilindja”, shumë të rinj mbase edhe qenë mahnitur nga motoja e fisme. Në fund të fundit, një rilindje është ajo që i duhet një shteti në tranzicion si Shqipërisë – pikërisht këto premtonte Rama dhe partia e tij. Rezultatet e zgjedhjeve treguan se qytetarët ia besuan atij qeverinë, me shpresë se atdheu i tyre do rilindte, do bëhej vend më i mirë.
Dukshëm, ajo që qytetarët e Shqipërisë harruan të pyesnin ishte: Çfarë lloji Rilindjeje?! dhe të kujtonin se Kush po ua premtonte atë. Natyrisht, qytetarët e shkretë i joshi retorika, motoja dhe ideja: “Rilindje! Për një Shqipëri Europiane!”
Duke pasur parasysh rrënjët e Partisë Socialiste, natyrisht i ka po te Partia e Punës, vetë ekzistenca e saj politike është [njëfarë] “rilindje”, madje po të më pyesni mua jo vetëm rilindje, por edhe mrekulli!? Prandaj, në pyetjen a është PS-ja rilindase, mund të përgjigjem pozitivisht. Madje askush nuk mund të thotë të kundërtën! Është rilindje që ç’ke me të bile! Veprojnë dhe punojnë njësoj si paraardhësi e tyre – disa nga ata madje janë ende në pushtet.
.

Çështja ideologjike

Filozofia politike e Ramës, njësoj si shumica e qeverisjeve me bindje të majta – progresiste me tendenca totalitare, kanë një karakteristikë të përbashkët teologjike në politikëbërje. Duke qenë se vetë ideologjia e majtë, zakonisht e do ashtu, nuk besojnë në fuqi supreme transhedentale, që ne e quajmë Zot. Madje kur janë në qeveri synojnë të imitojnë pushtet të tillë – të nderohen si të tillë. Shkurt, ndër hapa e parë të qeverisjes është shtrirja e pushtetit absolut. E thënë thjeshtë: privatja bëhet publike, profaniteti shenjteri, lideri profet. Me ardhjen në pushtet, Rilindja shpalli dogmën e vjetër: Jashtë Partisë nuk ka shpëtim. Sepse kush nuk është me ne është kundër nesh.
Pra, në vend të punës [pa parti] ofroi papunësimin; në vend të prosperitetit riforcoi korrupsionin në çdo sferë, sepse pa parti e mik nuk ka asgjë. Ekonomia rifilloi të merrte tatëpjetën. Jo më kot, të rinj dhe të vjetër zgjodhën përgjat këtyre viteve emigrimin.
.

Artist rilindas kundër kulturës

Po t’i rikthehemi temës së rilindjës partiake. Njësoj si partia e Punës që shembte tempujt fetarë, PS-ja “rilindase” shemb “tempuj kulturorë”. Shemben kullën e Prek Calit për herë të dytë, tani në rastin më tragjik për kulturën shqiptare shkatërruan edhe Teatrin Kombëtar. Ironikisht, edhe arsyetimi i shembjeve, nga disa rilindas mbetet i njëjtë. Ose do të thonë: “Po ç’e do? Teatri ishte i vjetër, duhet një i ri!” Shkatërrimi i “së vjetrës” për vetë idenë se “është e vjetër” definohet vetëm si akt barbar, dhe që nuk është nevoja të komentohet gjatë, ndonëse e them sërish, edhe kjo është pjesë e problemit ideologjik vulgar – shkatërrim dhe inovacion, jo ruajte dhe trashëgimi. Argumenti tjetër është “E kanë ndërtuar fashistët!” Ndonëse të dy arsyetimet janë absurde, kjo e dyta aq më pak bën aspak sens.
Rikthehemi te artisti rilindas kundër artit e kulturës. Duket si oksimoron, apo jo? Por të mos ju vijë aspak habi se akte të tilla i urdhëron kryeministri “artist”. Edhe kjo e ka simbolikën e vet.
Përgjat vizitës së shkurtër në Shqipëri, këtë fakt e pati vërejtur edhe filozofi i shquar britanik Sir Roger Scruton, dhe mendoj se është thelbësore të përmendet. Disa vite më parë filozofi britanik mbas takimit që pati me Ramën, pati bërë një koment mbi artin dhe qeverisjen e tij, gjë që atëherë tingëllonte si shaka tipike angleze. Ndonëse kur kthehemi më pas, duket përherë e më e vërtetë. Citoj: “…nëse qeveris siç pikturon, [atëherë] jeni në telashe!”
Padyshim, doli që filozofi, tashmë i ndjerë, pati shumë të drejtë. Mund të mësosh shumë mbi një përson nga gjërat që i quan “vlera”. “Arti”, njësoj si filozofia politike e Ramës është në të vërtetë një kiç, që të mos them shkarravinë pa asnjë kuptim. E kam fjalën, po nuk besuat hidhuani një sy vetë. Prandaj asnjë shkatërrim, qoftë shoqëror, ekonomik apo kulturor që bën qeveria e tij, nuk më habit. Kjo nuk është më vetëm një çeshtje politike, por çështje vlerash – dhe pikërisht këto të fundit duket se nuk i njohin rilindasit e barbarizmit të Partisë së Punës.
18 maj 2020
.

Related Images:

Artikulli paraprakNga ëndërrat çelin lule – tregim nga Ramiz Gjini
Artikulli tjetërKush është Ardi Veliu dhe përse ai largohet vetëm “paketë me Ramën” – nga Poli Hoxha
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.