Pse nuk e ze gjumi natën Xhufin?! Sepse u krahasoka Hoxha me Hitlerin?! nga Matilda Mirakaj

0
10
Matilda Mirakaj
Matilda Mirakaj
Pllaka Përkujtimore e Kampit të Tepelenës
Pllaka Përkujtimore e Kampit të Tepelenës

Pse nuk e ze gjumi natën Xhufin?!

Sepse u krahasoka Hoxha me Hitlerin?!

nga Matilda Mirakaj

Matilda Mirakaj
Matilda Mirakaj
Në US para një jave, një vajze e çmendur, në lufte me Youtube, shkoj e plagosi tre vetë përpara se të bënte vetvrasje. Familja e saj e tronditur dhe e turpëruar përpara opinionit publik kërkoj ndjesë për dhimbjen që vajza e tyre shkaktoi tek të tjerët.
Para një jave një familjar i diktatorit që vrau e preu pa mëshirë, dhe më keq akoma, shkatërroi një popull të tërë me gjenerata, mundohet të na tregojë se çfarë ndodhi me familjet tona. Me paturpësi mundohet të verë ndonjë bizhuteri në lakuriqsinë e turpshme të krimit.
Pse nuk e zë gjumi natën Xhufin? Sepse u krahasoka Hoxha me Hitlerin?! Po me Stalinin krahasohet? Stalini, Pol Pot e shumë kriminelë të kuq. Edhe gjatë debatit në Studion e Hapur, përmendi legjendën popullore, se si gjoja Enveri kishte vrarë bebe të vogla t’u pinte gjakun e të rinohej. Duke prurë krahasime të tilla të ezagjeruara, ai mundohet të tregojë se kjo pjesë e turpshme e historisë së Shqipërisë është një legjendë “ekstravagante”, siç shprehet ai.
Ah, paska edhe hallin e kombit. Ka hall se po njollosim shqiptarët si kriminelë. Krimineli dhe shenjti është dualizmi i fshehur në çdo qenie njerëzore. Mjaftojnë kushtet për të nxjerrë njërin apo tjetrin karakter. Popuj me kulturë evropiane e kanë treguar këtë gjatë historisë. Francezët me revolucionin e tyre të famshëm nxorrën shumë kasapë që prenë koka pafund. Në një rast një prift në Nantes mblodhi në anije qytetarët dhe që të mos harxhonte kohë e plumba ja futi me top anijes me popull të pafajshëm. Gjermanët e bënë më vonë me kampet e tyre të famëshme.
Njeriu në qenien e tij të thellë e ka instiktin e të mbijetuarit dhe të vrasësit. Ajo që e bën jo kafshë, është analiza, ligji, njohja e së keqes dhe të mires, feja, besimi. Në qoftë se nuk është në gjendje të shohë se sa poshtë mund të shkojë, nuk ka për t’i thënë vetes kurrë: Stop!
O Zot, mos më ço në tentacion! – luten besimtaret çdo ditë.
Një alkoolist apo dipendent drogash, në qoftë se do t’i jap fund të keqes që e dominon, fillon duke njohur vetveten. Duke e ballafaquar atë me grupin. Fillon duke treguar se kush është dhe vesin e tij. Vetëm atëhere fillon rrugën drejt shërimit. Është një proçes që nuk përjashton individin dhe as shoqërinë.
Në Shqipëri u pre metastaza kanceroze nga trupi i saj, por qelizat kanceroze kanë hedhur rrënjë dhe shumëfishohen duke oksiduar gjithçka përreth dhe krijojnë një rrëmujë të pakontroll.

.

Xhina Mirakaj - e shoqja e Kol Bib Mirakajt - 45 vite e interrnuar
Xhina Mirakaj – e shoqja e Kol Bib Mirakajt – 45 vite e interrnuar
Nuk dua t’i jap asnjë rëndësi Xhufit si individ, por Xhufit si fenomen. Ai vetë nuk ia vjen. Asgjë më shumë se një pseudohistorian. Por që të diskutohet akoma graviteti i kampeve më pleq gra e fëmije, është e turpshme për një vend që troket në dyert e Evropës.
Nuk dua gjithashtu ta personalizoj këtë shkrim me tregimet dhe lotët pafund të gjyshes sime dhe të shumë të tjerave që mbijetuan në ato tmerre. Vetëm diçka të vogël kuptoj që e pasqyron historinë e atyre viteve.
Gjyshja ime lindi 4 fëmijë, dy vajza dhe dy djem. Dy vajzat i vdiqën të vogla, njëra 6 muajsh dhe tjetra, Donika të cilën e kujtonte shpesh 2 vjeç e gjysëm. Gjyshja ime Xhina ishte njeriu më i pastër dhe i butë në shpirt që kam njohur gjate jetës time. Me mall tregonte për të voglën engjëll që kish humbur, për kaçurrelat e arta që i binin në mollzat si qumësht e pak bojërozë. Dhe gjithmonë e mbyllte atë bisedë me psherëtimë dhe thoshte: Shyqyr që vdiqën, e nuk i provuan kampet. Një nënë që kishte arritur në përfundimin tragjik se humbja e fëmijës, “e loçkës” si thonë nënat shqiptare, ishte më mirë se jeta. Në vitet e fundit të jetës së saj, harresa mbështolli kujtimet e errta dhe ne që na donte si dritën e syrit, shpesh here nuk na njihte më. Por ajo që zuri rrënjë në trurin e saj e nuk u shkul derisa mbylli syte ishte tmerri i urisë, jo për vete, por për djemtë e saj. Deri në ditet e fundit kur s’njihte më askend dhe nuk e kuptonte se ishte në një shtëpi të bukur në Long Island, më pyeste:
“A mi ke pa djemtë? A kishin me hangër?!”
Kur jeta po rrëshqiste ngadalë prej trupit të saj të lodhur, nuk shihte dot pishinën e kaltër nga dritarja, por kampin me gjemba të Tepelenes të gdhendur në kujtesën e saj.
Xhufi me shokë është metafora e DNA’s të ndërgjegjes kolektive që është thyer, hallka e këputur që dobëson zinxhirin e jetës dhe moralit.
Xhufi me shokë është një pengesë e progresit shpirtëror që ka nevojë populli shqiptar. Është një çarçaf që mundohet të mbulojë kalbësirën e historisë, por që qelb më erën toksike të ardhmen.
Heshtni Zoti Xhufi! Pa u futur thellë në jetën tënde, vetëm afërsia fizike me djallin diktator të bën të fëlliqur. Hesht dhe mos pengo një popull të pastrojë vetveten.
Zoti Xhufi dhe raca juaj, edhe kur hapni gojën e flisni për të kaluarën, merrni shembull nga familjarët e vrasësve masivë në vende të qytetëruara dhe kërkoni ndjesë për familjarët tuaj. Ndjesë për dhimbjet që u shkaktuan qindramijra njerëzve të pafajshëm. Eshtë e vetmja herë që ju lejohet moralisht t’i drejtoheni opinionit publik!

Related Images:

Artikulli paraprakNjë zbulim tronditës… rrëfim nga Thoma K. Jance
Artikulli tjetërNji mëngjes me Khalil Gibranin – nga Kazanova Aliaj
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.