Përtej nji urimi për 2015 nga Lek Pervizi

0
9
Lek Pervizi (1929)
Lek Pervizi (1929)
Lek Pervizi (1929)
Lek Pervizi (1929)

Përtej nji urimi për 2015 nga Lek Pervizi

Editorial i Revistes “Kuqezi” Numri 94

“Mos e kërko bizhdilën në synin e tjetrit,
kur e ke traun në synin tand.”
Jezu Krishti

Kur hyn Viti i Ri gjithë bota gëzohet e shpreson se ai do të sjellë mirësi, begati dhe do të kunorzohet me suksese në çdo fushë të jetës së njerzve dhe shteteve… Ta ndjellësh të mirën ajo edhe mund të realizohet. Jo vetëm ne si shqiptarë dëshirojmë që Atdheut tonë t’i vijë nji e mire, që të zajë karar e ta rimarrë veten nga trauma e madhe e diktaturës, por edhe nga traumat jo të vogla të nji demokracie të paformueme, trauma të cilat shqiptarët po i pësojmë prej 25 vjetësh. Le të themi se ky vit i ri – 2015, të hapë rrugë për nji afirmim ma të fortë demokracisë, ku sipas mendimi tonë qëndron edhe në afirmimin e autoritetit të shtetit për forcimin e ligjeve në luftën kundër korrupsionit që ka marrë dimensione tepër të mëdha e zhvillohet pothuejse ashiqare. Gjithashtu për zgjidhjen e çeshtjes së madhe të pronës dhe kompensimin e të përdjekunve politikë… Dy plagë të randa këto në trupin e Shqipnisë që kërkojnë mjekim e shërim.
Por ne do të kapërcejmë mbi çeshtjet tona karshi ngarjes madhore që shkundi Francën e tronditi botën e qytetnueme, sepse po ka dhe nji botë tjetër që nuk njeh qytetnim, e mbështetun mbi parime të përçudme të nji fondamentalizmi absurd, ku liria e demokracia nuk ekzistojnë as me fjalë e letër as me punë. Pra si thamë, Franca, vendi i Revolucionit që shpalli para historisë tre parimet themelore të lirisë, barazisë dhe vllaznimit, u godit me pabesi prej atyne që ajo u jepte strehim, bukë e gëzonin të gjithë drejtat themelore të njeriut e që simbas proverbit shqip shprehet me thanjen “të han bukën e të përmbys kupën!”.

Nderim viktimave të vrara të revistës satirike Charlie Hebdo në sheshin Republika në Paris
Nderim viktimave të vrara të revistës satirike Charlie Hebdo në sheshin Republika në Paris

Atentati mizor që kaloi në nji masakër të paprecedent kundër lirisë së shtypit dhe lirisë së mendimit që janë në themel të demokracisë të të gjithë vendeve demokrate, e që përbajnë qytenimin perëndimor, at qytetnim që i dha dritë e zhvillim botës mbarë, përveç vendeve që mjerisht mbulohen nga errsina, injoranca e prapambetja, të cilëve u shtohet fanatizmi i pakufi dhe fondamentalizmi i papërmbajtun. Siç dihet ky atetntat iu ba gazetës satirike pariziane “Charlie Hebdo”, ku atentatorët masakruen ekipin e gazetarëve prej 12 vetësh, dizenjatorë të përmendun e njohun botnisht. Shkaku: pse ata kishin paraqitë disa karikatura të Muhametit. Vrasësit ishin dy vllazën musulmanë, që kishin hy në shërbim të islamistëve ekstremistë te Alqaedës dhe SIS, dhe ishin stërvitun ushtarakisht në Yemen. Të financuem prej atyne qendrave, ishin ngarkue për ta krye at atentat që me të drejtë u quejtë si vrasje e lirisë. Ishte atentati ma i madh i ndodhun në zemër të Europës, në Paris, që godiste barbarisht lirinë e shtypit dhe lirine e shprehjes, dy përbamsit kryesorë të demokracisë. Gjithë bota e qytenueme e dënoi at akt barbar, si akt kriminal e gjakatar, përveç vendeve islamike që e himnizuen at vepër mizore duke i shpallë heroj e martirë dy vllaznit e shokun e tyne që në at tërbim fanatizmi të pakufi kishin kryer nji masakër të shëmtueme me 17 viktima. Krim që mori përmasat e 11 shtatorit. Manifestimet e mëdha që mbuluen gjithë Parisin e gjithë Francën dhe pothuej gjithë kryeqytetet dhe qytetet e Europës e të Amerikës, ishin shprehje e nji solidariteti të fuqishëm. Nji solidaritet me ndjenja të larta humanitare, sepse duke dënue aktin e shëmtuem të atentatit, dënoheshin individët që në emën të Zotit e të fesë së tyne kryenin të tilla vepra kriminale. Vetë feja islame, nuk duhej të aprovonte nji të tillë barbarizëm që zbatohej në emën të islamizmit. Tjetër punë me ndërhy me marrëveshje e mirëkuptim që nuk ishte mirë që figura e Profetit të karikaturizohej me ato vizatime ne gazetën Charlie Hebdo. Me siguri problemi do të gjente zgjidhje, pa qenë nevoja me kalue në nji akt vrasjeje krimianle, që tronditi botën demokratike e futi në sherr shoqninë njerëzore të dy anëve, ku pasojat mund të jenë katastrofike. Pra zjarri duhet shue dhe jo nxitun e zmadhue deri sa mos t’i bahet ballë për ta shue. Vendet islamike duhet ta dënonin aktin kriminal që bahej në emen të tyne. Nga ana tjetër të hapnin bisedime rreth trajtimit të figurës së Muhametit që ata mbajnë si profet. Kët nuk ua ndalon kush. Por nji gja duhet të dihet mire, nuk mund të ketë religjon që të predikojë vrasje e të mos respektojë besimet e tjera. Zoti asht nji për gjithë njerëzimin dhe nuk mund të jetë vetëm e nji pjese. Historia e tregon qartë. Bibla e Kurani kanë po të njejtën përmbajtje, ku njihet vetëm nji Zot. Nuk do të kishte asnji kuptim që çdo religjon të kishte Zotin e vet. Nese dalin individë që në emën të fesë e të Zotit bajnë krime, vetë ajo fé duhet t’i dënojë e jo t’i glorifikojë. Kemi dhe diçka për të shtue. Sikur karikaturistët të kishin përdorë figurën e Krishti për nji skicë satirike, që s’ka dyshim që e kanë bërë, në mos këta të Charlie Hebdos, të tjera gazeta dhe disenjatorë, asnji i krishterë s’ka reague e protestue ndonjiherë as do të kishte protestue, por do të kishin qeshun.

Revista "KuqeZi" Nr. 80
Revista “KuqeZi” Nr. 80

Gazeta “Charlie Hebdo” asht nji organ satirik- humoristik i njohun botnisht, ku s’kanë mbetun pa u paraqitë në karikaturë mbretën, presidentë, kyeministra, gjeneralë e perandorë, deri edhe papë, kardinalë, peshkopë e prifta. Po ashtu nga shoqnia kulturore, artistike, sportive, bisnesmenë, profesorë e akademikë, etjerë. Publiku e ka blerë vazhdimish at gazete për t’u zbavitun. Si gazeta Hosteni dikur, ku karikaturoheshin gjithë personazhet “armiqsore”, si: Tito, De Goli, Papët, Presidentët e Amerikës me figurën e Daj Samit, e me radhë deri dhe Hrushovi, Teng Hsiao Pingu, etjerë. Gazetat humoristike e satirike ekzistojnë kudo në botë dhe askush s’i merr për të keq karikaturat që paraqitën aty dhe s’asht ngritun askush me protestue e jo ma me mbrritë me ba krime të shëmtueme, siç ndodhi në Paris. Ajo ngjarje ishte nji 11 shtator i përsëritun në nji formë tjetër, që mori madhësinë e nji krimi dhe u quejt vrasje e Lirisë. Të asaj lirie që asht themeli i popujve të qytetnuem, themeli i demokracisë dhe i shprehjes së lirë të mendimit. Themeli i të drejtave univesale të njeriut. Kjo asht gjitha.
Marrë nga nr. 94 i Revista “Kuqezi” që botohet në Bruksel, 2015

Related Images:

Artikulli paraprakKalimi i Kufirit dhe Udhëtimi nga një burg te një tjetër…
Artikulli tjetërTrajtesë për Kongresin Kombëtar të Lushnjes nga Izet Shehu
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.