“Ndera” e madhe e Miladinit… – Poemë satirike nga Gjosho Vasia

0
16
Gjosho Vasija me të bijën
Gjosho Vasija me të bijën
Gjosho Vasija me të bijën
Gjosho Vasija me të bijën

“Ndera” e madhe e Miladinit…*

Poemë satirike nga Gjosho Vasia

Miladini shkjà Serbije,
rritë gjithë jetën “kalë ushtrie”,
tue ba punën veç “nën hije”,
gjysa dhelpën, gjysë hafije.
Kish nji krye ndà me kuadrate,
mbrenda tyne si ndër kate
ndrynte intrigat, ndrynte hilet,
k’tu trathtinë, atje zhumilet,
këtu thiken, atje vesin,
ndërsa djalli kish xanë mesin
që i rrinte kambturqisht,
tue lujtë sy e tue hjedhë bisht.
 
Nji ditë trimi kish ujdisë,
me i hypë kalit e m’u nisë
n’kryeqytetin e Shqipnisë
tek nji mik, diku n’atë vend,
sa me ndà me tè kuvend…
Por ma s’parit po mendon,
shumë mendon, mos po gabon,
çfarë peshqeshit meriton?
“Nuk besoj se i mjafton mikut
me’i çue sot nji pulë furrikut,
se me pula, gjela e pata,
biba e rosa e tjerë dhurata,
k’to për mikun janë të thata,
s’meriton kaq gjana t’vogla,
s’rrèhet miku me do gogla.
 
Sot dhurohen dele o viça,
o ndoj kosh me krapuliqa,
un kam pa në Podgoricë
dy harusha te ‘i rrugicë.
Çojnë der shqipe e fllanza mali
e po gjete ndoj lloj kali,
por t’ndoj rracë kund arabe,
ose ujq të tokës labe,
ato po, kan’ shumë vlersina
nga që janë dhe egërsina.”
 
-N’sa po e lodhte kokën trimi,
fap! e shkoi me ‘i herë mendimi
tè Stalini e tè Lenini
edhe muer vendim patjetër.
“Po i qoi k’tij mikut t’vjeter
nji piton të gjatë 8 metër..
 
Nji lloj gjarpni, falë miq’sisë,
kapë nder tundra t’Siberisë
fund e krye mveshë me pulla,
sjellë ma ka “shoqja” Janulla,
nga kolkozi sovjetik,
ky po, asht dhuratë për mik.
.
Tarrasi dhe Dushani
Tarrasi dhe Dushani
Shaloi kalin, mori vrapin,
der n’Tiranè s’e ndali hapin,
pa harrue patllaken n’brez,
as dhe gjarpnin mbrenda n’thes,
e me hundë t’skuqun si speci,
n’Tiranë mrrijti “pucaleci”…
 
Sa e pau Tarasi mikun
vuni n’zjarr me ‘i herë jebrikun,
po pijnë kafe e bisedojnë
shumë për gjarpën diskutojnë –
Erdhën shokët prej “strehimit”,
me “i puthë dorën” Miladinit,
u mbush dhoma cep e m’cep
s’ke madje ku t’hjedhish grep..
 
Dy nga “shokët” shtye nga “vesi”
që me dijtë çkà mbrenda thesi,
u afruen e futën sy..
Aman Zot seç kjenë mërthy
prej gjarpnushës, tip kulshedër,
asaj kafshës plot 8 metër,
se sa futen t’shkretin sy
në sekondë mbeten pa krye..
Ashtu cung, rànë mbi dysheme
si dy denga me tanteme..
 
Shpërthej britma e deri gazi,
por mbi t’gjithë u qesh Tarasi
kur s’ia pau kokën asnjenit,
t’premè si i prehet bishti qenit,
e me gaz që i dha shëmbtimi,
fillë u suell kah Miladini
edhe nisi falnderimi
për kët nderë, që s’kish të larë
“ndoshta e dèjë kjo për shqiptarë”-
 
Madje ndera e Miladinit
hyni n’gojën e Xhuglinit,
që dhe kjo nga an’e sajë
te ai thes po ka uzdajë,
se n’duhet, kjo dhe Tarasi,
kanë me prè krena si prasi
kush t’kërkojë që t’i gërsasi –
N’fund me puthje Miladinit
u mbush letra e Xhuglinit…
.
Tarasi midis Dushan Mugoshes dhe Miladin Popoviç
Tarasi midis Dushan Mugoshes dhe Miladin Popoviç
Shkuen vjetët dy e dy…
Taras Beu në zyrë mbërthy,
e tue pasë partinë mbi kry
nji ves-vese i kishte hy…
“Mos t’na mbesë gjarpni pa ngranë!?
Tash e parë duhet me ‘i dhanë.
Miladini na dha nderë,
na e pruni deri n’derë,
na me e lanë me ngordhë urije,
tue pasë k’tu kujdes partije?
 
U hodh para, shkoj mbi tryezë
filloj t’shkruej me ftyrë përmbyzë
t’parin emën mbi nji listë…
“Ky për mue asht shum’ i pistë,
ndërsa ky ka qenë fashist,
e ky tjetri oportunist.
Ky krye-madhi asht dembel
n’origjinë dhe pse gabel
thonë se veshet gagarel.
 
Këto të Kishës janë trathtarë,
k’tu asnjeni s’asht shqiptarë
por anmiq edhe me bisht
qysh se shkruejnë t’gjithë gegnisht”
Edhe fill me dy lloj vulash
mbarë i mblodh si zogj pulash
dhe me nxitjen e Xhuglinit,
fillë tek thesi i Miladinit…
 
Gjarpni hangri shumë zyrtarë,
sa shkollarë e mendimtarë,
e të gjithë sa kjenë tregtarë..
Zhduku miq e shokë sa pat,
zhduku prift e zhduku frat,
sa kushrijë e deri kunat,
dhe me ndihmën e Xhuglinit
hyjshin n’thes të Miladinit,
dhe ashtu të ndamë në copa,
sot askujt s’i dihet gropa..
 
Por nji ditë Tarasi vdiq…
Kishte mbetë pa shokë pa miq
me u vajtue e me u nderue
se kish lanë aq shumë anmiq
sa me rrena kje vorrue..
La nji popull lakuriq,
gjithkund plagë e vàj e gjak,
frigë e burg, urì çdo prak..
 
Edhe gjarpni ngordh’i ditë,
s’pat ushqim ma kush me ‘i qitë,
por për dreq e faqe t’zezë
në Shqipni ka lanë do vezë
që nuk dihet, me pak diellë
asht rrezik se çelin fillë..
Sepse sot Shqipnija mbarë
nuk ka vue asnji kandar
që m’u quejtë drejt’ si shqiptarë.
 
K’tu drejt’sija s’jeton fare
derisa shetit Xhuglini,
Araniti e Muhedini,
ai Xhevdeti apo Edvini
e me qinda tjerë gjaksorë,
që kanë prap diçka në dorë.
E që munden madje fill
me grabitë do rreze diell
edhe vezve me i hapë sytë
me sjellë prap farën e ndytë..
 
Prandej duhet pasë kujdes
mos jetoni me krye n’thes,
po të hyni thesi n’kry
ti jo veç nuk sheh me sy,
por der trunin ta ka ndry,
e po mbete me tru n’terr
barazohesh me nji derr,
e po pate vlerë sa ‘i shtazë
ma mirë zhduku prej dyrnjasë…
 
Gjosho Vasia,
mërgim, Itali, gusht 2010
 
*Binjakët e kuq – Sipas komunistëve, Enveri nuk ishte bashkëpuntor e kolaboracionst me Miladinin dhe Dushanin… por vllazën… E morët vesh….vllazën !
Marrë nga Revista Kuqezi, 132 fq. 20-21

 

Related Images:

Artikulli paraprakDy letra: Lasgushi Shqipes… dhe Shqipja Lasgushit
Artikulli tjetërErnest Koliqi shkrimtar, poet, arsimtar dhe përkthyes – nga Don Lush Gjergji
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.