Fituesit, këta humbës të mëdhenj – nga Yzedin Hima

0
13
Yzedin Hima
Yzedin Hima
Yzedin Hima
Yzedin Hima

Fituesit, këta humbës të mëdhenj

nga Yzedin Hima

E gjithë zhurma parlamentare me sherret, diskutimet, hartimet, replikat, dosjet e spiunëve dhe pseudonimet që zotëron Parlamentin Shqiptar në një çast lindi një ide interesante, artikuluar nga një deputet i krahut të djathtë: të persekutuarit e regjimit komunist nuk janë thjesht viktima të krimit komunist. Ata janë fitimtarët e një beteje midis lirisë dhe diktaturës, midis ekonomisë së tregut dhe skllavërisë së ekonomisë kolektive. Ata janë fitimtarët e një beteje që, për fat të keq vazhdoi gjatë, për pesë dekada.
Një përcaktim i tillë nga një tribunë e lartë siç është Parlamenti Shqiptar ka munguar gjatë këtyre 25 viteve, pas rënies së Murit të stalinizmit shqiptar. Qenë artikuluar slogane të tillë si: në demokraci nuk ka të humbur, në demokraci nuk ka të vonuar, bashkëfajtorë dhe bashkëvuajtës, me ne fitojnë të gjithë, s’ka kala që nuk e marrin komunistët, ne që ndërtuam diktaturën do të ndërtojmë edhe demokracinë etj. etj.
Humor në diktaturë
Humor në diktaturë
Ata që u dergjën burgjeve të komunizmit për shkaqe politike, ata që i bloi për 50 vjet me farë e fis mokrra e pamëshirshme e luftës së klasave, pas rënies së komunizmit u trajtuan si viktima të mjera të diktaturës. Në vitin 1991 nomeklatura e regjimit që po binte nisi privatizimet e njësive tregtare duke ua dhuruar ato njësi shitseve, ndonëse pronarët e trojeve qenë gjallë, të pafuqishëm ose të sapodalë nga burgjet. Edhe më pas shumica e pronës së krijuar nga djersa e disa brezave iu dha nëpërmjet privatizimeve jo fort transparente servilëve politikë dhe anëtarëve të klaneve të lidhura me politikën, ose edhe ndonjë të persekutuari që kishte bërë një mijë e një kompromise me të keqen duke lënë me gisht në gojë fitimtarët që u dergjën burgjeve, fitimtarët që qenë përndjekur në mënyrë të pamëshirshme nga diktatura duke u mohuar të drejtën e shkollimit, duke u përjashtuar nga puna, duke u mohuar deri edhe krijimin e familjes, duke lënë me gisht në gojë edhe qytetarët e thjeshtë, shumicën e heshtur, ata që u ndjenë në krahun e fitimtarëve pas rënies së diktaturës, sepse kishin vuajtur nën diktaturë njëlloj edhe pa qënë në burgje, sepse blloku i madh dhe blloqet e vegjël nëpër Shqipëri ishin oaze parajse mjaft të vogla. Fitimtarët mbetën me gisht në gojë: merrnin bukë me listë ndërkohë që në pronat e tyre shefat e regjimit të dikurshëm dhe pinjollët e tyre po ngrinin biznese miliona dollarëshe. Po jo vetëm fitimtarët, por edhe ajo shumica e heshtur e qytetarëve shqiptarë mbeti me gisht në gojë. Mijëra e mijëra u derdhën kufijve tokësorë dhe detarë në kërkim të punës, në kërkim të shkollës, në kërkim të pronës, në kërkim të një atdheu tjetër, sepse atdheun e tyre pasi ua kthyen në ferr për 50 vjet, ua privatizuan, ua grabitën me një mijë e një marifete, pas 50 vjetëve.
Në vitin 1991, Bajram Hoxha që kishte kryer 34 vjet burg politik gjatë diktaturës, u strehua në një depo të vogël drush, në anë të shkallëve të pallatit në qendër të qytetit të Beratit. Banorët e shkallës, në shumicë ish-zyrtarë të lartë partiakë të kohës së diktaturës i çuan rroba të ngrohta, supë të shijshme dhe bukë gruri. Ai kishte 34 vjet që nuk ishte nginjur me bukë, ndaj u ndje i lumtur aty, në atë pallat ku jetonin në sipërfaqe të bollshme “të sapomundurit”. Ky fitues i madh më foli deri në adhurim për një nga banoret e pallatit, një emër mjaft i njohur i nomeklaturës së kuqe, që kujdesej me dhimbsuri për të. Atij kurrë nuk i shkoi mendja te dhomat e tepërta që kishin ish-ët (sapo fituesit u varën nga malet më 1944, dëbuan pronarët e shtëpive dhe u bënë zotër vetë, ose i zbritën në bodrumet e vilave të tyre pronarët e vërtetë, ose i pushkatuan në breg të lumit në agimin e diktaturës që po lindte). Ky fitues i madh i betejës midis lirisë dhe diktaturës nuk dinte të urrente, dinte t’i gëzohej lirisë së tij të veshur me zhele. Si ai mijëra e mijëra të tjerë, shumica e heshtur fituese dhe njëkohësisht humbëse e madhe. Ndoshta në Shqipëri beteja midis lirisë dhe diktaturës ende nuk ka përfunduar.
.
 

Related Images:

Artikulli paraprakFormula e Pagëzimit – 8 nëntor 1462 – nga Paulin Z. Zefi
Artikulli tjetërLuftën e nacionalizmës e kanë monopolizue të tjerë… – Mustafa Merlika i shkruan Gjon Marka Gjonit
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.