Fajtori – tregim nga Petro Zheji

0
12
Vëllezërit Gjergj dhe Petro Zheji-2
Vëllezërit Gjergj dhe Petro Zheji-2
Vëllezërit Gjergj dhe Petro Zheji-2
Vëllezërit Gjergj dhe Petro Zheji

Fajtori

nga Petro Zheji

 
Natën një njeri kreu një vrasje. Në sytë e botës e të zemrës së tij, kërkoi të zhdukë gjithë shenjat e veprës që kish bërë.
Priti me zemër të ngrirë agimin, për të parë nëse ua kishte arrijtur qëllimit. Kur zbardhi drita, pa përqark e vështroj me kënaqësi që asnjë gjurmë s’dukej mbi tokë. Deshi të fërkojë duart nga gëzimi, po pa ahere një gjë të tmerrshme; të gjithë gjishtrinjtë, pëllëmba dhe kurrizi i dorës gjer në kyç qenë të lyera me gjak.
Vajti përnjëherë tek një çezëm për t’i larë, por ujët e kulluar shkiste mbi të kuqtë e gjakut, pa mujtur t’ia hiqte.
Rendi në lumë po lumi kalonte me vrull nëpër gjishtëtinjt e tij, pa qënë i zoti t’ia hiqte ate ngjyrë.
Vrapoi në det, por dallgët përplaseshin me furi kundrejt bregut e pastaj ktheheshin prap, pa patur forcën që të shngjyrosnin ato duar.
 
Ikja
I fshehu ahere duart nën sqetull e iku larg nga vendi i vrasjes. Kaloj fusha e kapërxeu male. Kur e zinte etja krrusesh mbi ndonjë krua e pinte porsi një qen; kur kishte uri, iu avitesh pemëve e porsi dhitë, ushqenesh me gjethet e tyre.
Humbi çdo shenjë njerëzore. U nda nga shokët, s’foli me asnjeri, s’qeshi më. Zemra iu ngurua e lotët u thanë nër sytë tija të friguara.
Një ditë filloi të bjerë dëborë, ujtë u ngri, fusha u mbulua me një çarçaf të bardhë.
Ay, si një ujk, u ënd me frikë e me dëshpërim përqark shtëpiave të fshatit, duke pritur çastin në të cillin të tërë do t’i kishte zënë gjumi, për të plotësuar dëshirën e tij rrëmbenjëse.
.
Natë me hënë....
Natë me hënë….
Nata e Krisht-lindjes
Me habi të tija të tëra shtëpitë atë natë qëndronin të ndriçuara. I fshehur prapa një ferre priti që dritat të shuheshin. Por më kot! Atë natë sa më vonë bënesh aq më shumë dritat shkëlqenin.
Aty nga mesi i natës u hapën dhe portat e filluan të dilnin njerëz. Kambana e kishës zu të bjerë. Din-don, din-don.
-Më kanë zbuluar! – Kambana po bie që të thërrasë fshatarët për të më ndjekur.
Filloi të vrapoj por vuri re që të tjerët në vend që ta ndiqnin e të vraponin, si bënte ai, shkonin mengadalë: në vënd që të bërtisnin, flisnin me qetësi. Kambana s’binte me forcë e tingujt e saj ishin t’ëmbël!
-Ku venë tërë këta njerëz në këtë ore?? – mejtoi.
Njerëzia vente në kishë, e cila i kishte dyert e hapura e brenda qe plot me dritë e me këngë.
Me trishtim i shikonte nga larg besnikët që shkonin mbi dëborë duke u fjalosur.
Kur të tërë hyn mbrënda, priti që porta të mbyllej: shpresoi se do ngelte përsëri vetëm. Përkundrazi, porta ngeli e hapur: dukej sikur ta thërriste:
-Hyj dhe ti! Hyj!
 
Falja
U avit! Pa mbrenda: të tërë besnikët qenë të kthyer nga altari. Mori guxim, e duke fshehur më me kujdes duart e përgjakosura, ngjiti shkallët.
Asnjë s’u kthye ta shohë.
Qëndroi në fund të kishës, gati për të bërë një kërcim, për të dal jashtë, nëqoftëse nonjëri do e vështronte.
Të tërë më zë të ulët luteshin të kthyer nga altari dhe ai s’kuptonte se ç’prisnin nga ajo anë!
Ndërkaq, një kor filloi të këndojë një hymn hyjnor e kambanat zunë të bien. Prifti këndonte:
Krishti u lind!
Lavdi për Perëndinë në qiell!
Lumturi për popujt mbi tokë!
Besnikët, duke bër kryqin, ulin kokën në shenjë nderimi. Për pak kohë, vetëm fajtori qëndroi pa bërë asnjë lëvizje në fund të kishës, me duar të fshehura nën sqetull!
Por pastaj ra në gjunjë edhe ai pa e ditur se ç’bënte, kryqëzoi në kraharor, para Shpëtimtarit, duart e përgjakosura.
Ndjente në zëmër një peshë të rëndë, e i hipte në fyt një komb i math të qari. Iu duk sikur i zihej fryma, iu duk sikur vdiste. Tha: “Krisht, falmë!”
Ndjeu ahere t’i hapej krahërori e një dallgë lotësh i shpërtheu nga ata sy që kishin mbetur prej kaq kohësh të thata.
Qau shumë, e kur pushoi,
Pasi rrotulloi një herë të parët përqark, pandehu se e kishin parë dhe njohur.
-Do më dëbojnë, – mejtoi: e vështroi duart që i mbante akoma të kryqëzuara..
-Por duart e lagura nga lotët e tij të nxehtë, ishin të pastra e të bardha, ashtu si i kishte patur në vogëli.
-Mesha e mes-natës mbaroi.
Njerzia largohet dalë nga dalë. Duke kaluar para të falurit të gjithë ndënqeshin, e ai u ndënqesh të gjithëve nga pas lotëve që vazhdojnë t’i qullin sytë e duart e pastruara.
.
Marre nga Gazeta Bashkimi i Kombit 1944

 

Related Images:

Artikulli paraprakKanuni Lekës, nuk është i “Lekë Dukagjinit”, por i Aleksandrit madh – i Traditës ilire – nga Dr. Kasem Biçoku
Artikulli tjetërShpërthimet letrare të viteve ’30 – Dr. As. Laura Islamaj
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.