“Engjëlli i vdekjes”! – Hodo Lleshi, i mbijetuari i kampit nazist – vdiq në burgun komunist – nga Nebil Çika

0
10
Burgu i diktaturës...
Burgu i diktaturës...
Burgu i diktaturës...
Burgu i diktaturës…

“Engjëlli i vdekjes”! – Hodo Lleshi,

i mbijetuari i kampit nazist – vdiq në burgun komunist

nga Nebil Çika

Një nga pjesëtarët e “grupit armiqësor” të babait, ishte edhe Hodo Lleshi, nga Borshi.
Ishte 23 vjeç kur e arrestuan, punonte në policinë e Sarandës, në prapavijë – sektori ekonomik.
Vinte nga një familje modeste ekonomikisht, por kjo nuk e pengoi t’i kundërvihej diktaturës komuniste.
Me moshën 16 vjeç u internua në Gjermani nga nazistët dhe mbijetoi…
U kthye në Shqipëri më 1945.
Por ndërsa i mbijetoi kampit nazist, nuk i shpëtoi dot burgut të komunistëve shqiptarë, nga i cili nuk doli dot i gjallë!!
Im atë, e donte dhe e vlerësonte shumë. Ishte djalë me karakter të fortë dhe i papërkulur. Si në hetuesi edhe në burg kishte mbajtur një qëndrim shumë burrëror.
Ka shkruar edhe një poezi për të.
I kishte ngelë pikë në zemër që Hodua nuk doli dot i gjallë nga burgu, mbasi e zuri shkëmbi në një galeri të minierës që u shemb në Burgun e Bulqizës.
E kujtonte vazhdimisht ndarjen, takimin e fundit me të…
Nga kampi i punës në aeroportin e Kuçovës, një pjesë e të burgosurve u transferuan në burgun e Bulqizës, që sapo ishte hapur.
Në mëngjesin e asaj dite, kur priteshin të lexonin emrat e të burgosurve që do të transferoheshin në Bulqizë, Hodua i thotë tim ati: “Po më doli emri, nuk do të dal i gjallë nga ai burg! E kam parë mbrëmë në ëndërr!”
Për fat të keq të tij e transferuan në Bulqizë. Kjo dhe ëndrra që kishte parë e bënë ndarjen e tyre edhe më shumë të dhimbshme.
-Takohemi për herë të fundit! – i kishte thënë babait. Megjithëse u mundova ta qetësoj, ishte i bindur se atje do të gjente vdekjen – tregonte im atë, dhe sa herë e kujtonte prekej shumë…
Dhe kështu ndodhi realisht!
Pas disa muajsh në burgun ku ishte im atë i erdhi lajmi nga të burgosur të tjerë që vinin nga burgu i Bulqizës se Hodua kishte ndërruar jetë, e kishte zënë poshtë shkëmbi në galeri ku kryenin punë të detyruar!!
Shokët e burgut qe kishin varrosur thanë se i kishin vënë në varr një shishe qelqi, me të dhënat personale që nëse dikur do të bëhej e munduar kthimi i eshtrave në familje, mund ta identifikonin, se siç dihet trupat e të burgosurve politikë të vdekur në burgje nuk u jepeshin familjeve!
Nga i gjithë “grupi armiqësor” i babait vetëm Hodo Lleshi nuk doli i gjallë nga burgu.
Siç thashë babai e kishte pikë në zemër.
Përlotej sa herë takonte familjarët e tij, e sidomos të motrën, Nafizenë me të cilën mund të fliste për të.
Nuk është se familja e tij pati ndonjë përndjekje politike të dukshme, pasi antikomunizmin e kishte ideal personal dhe jo familjar, por kur vinte rasti dhe donin t’iu prishnin punë, ia përmendin faktin që një pjesëtar i familjes se tyre “kishte vdekur në burg për tradhti ndaj atdheut!!”.
Ka një mbesë, vajzën e motrës, Lida Guhaçi, që ishte shumë e talentuar e mund të kishte bërë karrierë të madhe si këngëtare. Konkuroi në festivalin e 16 të këngës në Radio-Televizion dhe u përzgjodh të merrte pjesë në të. Por s’e lanë, pasi partia dhe pushteti në Borsh, njoftuan drejtuesit e RTSH-së që “daja i sajë kishte vdekur në burg i dënuar për tradhti ndaj atdheut…!”
Nga tregimet e babait për shokët e burgut më ka tërhequr gjithnjë vëmendjen Hodua për të cilin ai fliste me aq dhembshuri, sikur ta kishte vëlla, por edhe për faktin që pa në ëndërr me saktësi se çfarë do t’i ndodhte!
“I foli engjëlli i vdekjes, Xhebraili, në vesh!” – thoshte gjithmonë im atë.
I kishte ngelë në mendje takimi i fundit me të, ndoshta edhe për shkakun se ishte i vetmi që ia tregoi atë ëndërr profetike.
Hodo Lleshi është një nga mijëra personat e zhdukur nga komunizmi, pa një varr. Për shkak politikave, afateve të vëna nga qeveria nuk ka përfituar as statusin zyrtar të burgosurit politik.

Nga libri në proces i Nebil Çikës: “Biri i Armikut!”

Related Images:

Artikulli paraprak10 vjet pa Nik Pavacin… – nga Fritz Radovani
Artikulli tjetërUshqeje qenin të të kafshojë dorën!
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.