Ai 11 Nandor i 1990… Fini Traboini

0
10
Dom Simon Jubani (1927-2011)
Dom Simon Jubani (1927-2011)
Dom Simon Jubani (1927-2011)
Dom Simon Jubani (1927-2011)

Ai 11 Nandor i 1990… Fini Traboini

Ftohtë, cikërrimë shiu, qiell gri, natyrë e ashpër at ditë të bekueme. Njerëz me mendje e zemer në dorë, që at ditë të atij 11 Nandori të 1990, po vinin si pikat e shiut në kishën me famë të “Vorret e Rrmajit”… Për ne që besonim në Zot ishte një ditë plebeshitare. Ishte ditë e “fortë fitimi” ishte ditë bese, ishte ditë e bardhë. Po ta përshkruaj natyrën e asaj dite, më ngjan, sikur po kopjoj Danten…
Ne! Një popull i shtypun deri në palcë, pa fajin tonë “Ferri” na kishte qitë jashtë, e na u nisëm me kërku “parajsën” e asaj dite, tek një popull i shumë kohëve pa fe, e pa Zot.
Dhe ndodhi, ajo që pritëm!!!
Zot, për ne atë ditë u ba, Dom Simon Jubani, ky meshtar i heshtun, i mshehun me petkun e lutjeve të tija, falë fuqive të tyne. Zoti e kish thirrë dhe atë ditë Ju drejtua: “Bari!! Ka ardhë koha me udhëheqë Grigjën tande!” Dhe Grigjia ishim ne, populli i Shkodërlocës, kësaj Shkodre hallemadhe, protagoniste, kundërshtare e komunizmit dhe e kulteve fetare. Ky Bariu ynë, i papërkulshmi ynë, i guximshmi, i përvujtuni ynë, u ba pishtar i një “epoke të re për Shqipninë”.
11 Nandorin e 1990, e mori vesht mbarë bota, mediat Amerikane e Europiane do lajmëronin “shekullin, se ka dishepuj edhe Shqipnia…”
Dom Simoni duke pasë në mendje dhe zemer fjalën e Zotit “se ka me pasë drejtësi dhe shpërblim”, u ba dishepull për ne shkodranët me 11 nandor 1990.
E kush s’e kujton atë ditë… Gjithë shkodranët veshë me petka të reja që i ruanin për ditën ma të bukur, i shihje atë ditë, shtërngueshëm me njeni tjetrin rrinin në lutje. Vaji i tyne i gzimit, nuk kishte të pushuem. Pleqtë e shkretë, kjanin me lotët e tyne, që binin në fytyrat e tyne të rrudhuna e të vyshkuna e uronin njeni tjetrin “të faleminders Zot, që na erdhe prap” – uronin familjet e tyne, me mish e me shpirt.

Mesha e Parë në Shkodër 11 Nantor 1990
Mesha e Parë në Shkodër 11 Nantor 1990

Unë dhe familjarët e mi ishim aty afër dhe dëgjoja e shifja me zemër e sy “meshën e bekueme të asaj dite” Isha afër vorrit të gjyshit tem, fort besnik i fesë… Ndrek Kubinit. Sa e kena lumnue atë gjysh, atë ditë ishim bashkë më të, përqafu me vorrin e tij. Më kujtohen fjalët “Ati ynë që je në qiell, erdh vullnesa yte” të gjithë e mbanin mend dhe si nji kor i madhërishëm “I peshkatarit të perlave” gjëmonte ajo lutje atje sipër vorreve. I gjithë qyteti i Shkodrës e dëgjoi. Ajo meshë ju dedikua edhe martirëve të meshës që u flijuen për Fe e Atdhe. Ne të kryqëzuemt e Krishtit pa fajin tonë, atë ditë falëm mëkatet tona të shumë kohnave, edhe për shumë të tjerë fajtorë e asaj kohë. Sa gzim! Sa lumni, ishte atë ditë!… S’e harroj kurrë. Nëpër shpijat e shkodranëve ishte vetëm ky lajm… ishte festë. Të gjitha nanat tona kishin gatue nji gja të mirë, edhe pse vorfnia ekonomike ishte në kulm. Atë ditë fitoj “Pasunia Morale” e një populli që quhej “Populli i Shkodrës!” Xhelatët komunistë ishin tërbue  me Djemtë e Shkodërloces. “Herojtë e heshtun” kishin vendosë edhe me dhanë jetën, veç Zotin me e kthye prap në votrat Tona.
Por atë ditë Krishti doli krah gjithkun… Faleminders tij, nuk ndodhi asgja e keqe, gjithçka shkoj për bukuri si vetë bukuria e Zotit. Ishin djelm e varza të reja të edukuem me dashninë e tij. Nuk po i përmend emna se i ka përmendë vetë historia. Dhe e dijnë mirë se sa i detyrohena, sepse gjithmonë rrimë tuj i kujtue me fjalën “Faleminders”, këto trimaqë ruenin njerzit, ruenin Meshtarin, ruenin të vdekunit, ruanin tokën. Me automatikë të mshehun poshtë saj, dhe ishin në gatishmëri të plasnin nëse kishim trazina. Ishin dhe njerzit e mi, edhe em vlla Çezari, edhe djelmtë e lagjes e të rrugicave Shkodrane. Ne, me një dorë lutshim Zotin, me tjetrën i faleshim atij t’na shpëtonte djemtë tonë.
Dhe 11 nandori i 1990 shënoi “Unjillin Shkodran!” Ditën që e duam shumë, dhe gjithë jetën Tonë. Duam ta kujtojmë Dom Simonin Tonë, dhe fjalët e tija në nder të ardhjes së Papa Gjon Palit II me 25 prill 1993, në qytetin e Shkodrës: “Nuk duam që gjithçka të përsëritet… duem Zotin, se e dimë që edhe ai na do…!”
Për Ju Shkodranët e mi… nuk duhet ta harrojmë kurrë kët ditë…
Fini Traboini, Nëndor 2013.

Related Images:

Artikulli paraprakShumë pyetje që edhe nëse s’bajnë nji libër, bajnë nji jetë Njeriu…
Artikulli tjetërRita Ora – Këngëtarja e vitit 2013 në Britani
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.