N’izolim – Prill 2020 – nga Desantila Qerimaj

0
11
Desantila Qerimaj
Desantila Qerimaj
Desantila Qerimaj
Desantila Qerimaj

N’izolim – Prill 2020

nga Desantila Qerimaj

Asnji humbje që m’rrjedh në vena, s’e kam hjedhë tej, po i kam dhanë gjí si nana që njomë krijesën e vet butësisht. E kam pa si lundron n’ajrì e vite, i jam mbështetë në supe si nji pushteti të mbrendshëm, me kujdes, me përpikmëní e ndjeshmëní. Kam thye me të, kangë n’vedi, që bukurinë e çlirojnë prej harmonive ma t’pamujtuna. Dhemb, shpirti kur vuen, s’mundet me dallue gjana që s’kanë lumtuninë e dhimbjes në palcë a dhimbjen e lumtunisë. E pra, ndjeje si edhe pezmi, malli… t’ka krijue, t’ka mbajtë e gjallnue, ndoshta n’përjetime t’nji kodrine ku baba t’ka çue të vogël e tash të mungon aq fort. Ndjeje si hana që kërthí ke pritë m’e pá si gjaja ma e kandshme e má, asht bash fminia e atij shikimi që ke dashtë me ia dhurue asaj hane, pa u mendue, i lirë, pa vetvedì, asnji kusht e marre. Ç’naltësí! Kam pa në sy çdo zog e gjeth, re e fushë… e kam mendue se asgjá s’mundet m’e mbytë qetësinë teme t’dashnisë për natyrën, derisa erdhe ti…
Ndoshta kjo quhet andërr. Nji tingull i lehtë, i kadaltë që shkrihet si ti, të përqeth. Plánet i kam ba në tana gjuhët e botës, se te ditunia që s’kam e kam shpirtin, e s’kam muejtë me pushue tue ndje si edhe vdekja e stinëve ka orkestrue mbramjet vetmitare ma t’mira t’kujtimeve. Me përjetue, me përjetue, shpinë e tetë që kam në shtetin e katërt që jam, në qytetin e gjashtë ku kam jetue, thjesht me përjetue, në kët’ kafaz t’lirisë ku mungojnë veç rrugë, trena, delir detyrash e hipokritë. I them vedit se këtu, n’kët’ natë që ikë prej meje si vrull tinzár, dëshirat kanë emnin e nadjeve që kam harrue, çdo fjalë tanden që kam harrue, poezi t’parandsishme që s’i kam shkrue, diell t’marrun që s’e kam mirëpritë, se dielli asht flaka që m’ka lindë, m’ka rritë, m’ka përforcue… në grue të detit. Se jam uji që kam notue, uji që kam pí, uji që kam pushtue, dheu që kam hangër me dhambë të ndrydhun, rana që kam shkundë prej trupit, djersa që m’ka kullue me ty. Jam grueja që zgjanon kët mbyllje… kohën e nënjetueme, lirinë e mbivlersueme, me vitrina, lëkundje t’nji bote plastike, buzë që qeshin sepse duhet, fjalë që thuhen pse kuptohen. Kët heshtje të re t’botës, e kam kërkue, se un kam kja për tinguj të qetë, për rutinë të kotë, për çudi të gjanave që zhduken pa u kuptue, pa u kujtue, pa të vrá se je i huej.
.
Izabel dhe Mama ne shetitje... mbas Coronavirusit
Izabel dhe Mama ne shetitje… mbas Coronavirusit
“Ma mbaj dorën e mërzisë teme”, i lutem mureve t’përditshme. Thjesht un’ dij me ju dashtë si n’nji përgatitje të pafund të jetës së padijtun, ndalem e pushoj mes jush me dashni të vërtetë, për çka kam dashtë, për sa brenga kam shkrue, për sa lumtuni t’rrejshme, e prekja s’më ka rrejtë asnjiherë; ndjenja as vuejtja rrejtë s’më ka asnjiherë. Në çdo vend që kam shkue s’parit, kam pyet vedin n’se kam kenë aty ma parë. Kaq fort e due kët jetën teme t’vogël, kto udhtimet e mia t’vogla, malet ku kam kuptue pse jam njerì, vendet ku kam shá e kjá, të poshtër, të pabesë, rrencakë e matrapaza, vendet ku kam thurë andrra e shpresa, ku kam thye kryet me m’njoftë, me m’pranue e me m’pëlqye…
Nuk kam shpërdorue! Çka m’asht dhanë e çka kam marrë. E kam dashtë dhe due gjithçka. Un’ s’e kam shpërdorue dashninë, kam dashtë gjana të pajeta, gjana të zjarrta, apati, pritesë, dalldisje e ekstaze, të mirë e të këqinj, kam kcye me lirinë botës, kcej me të prej tre javësh mrenda mureve të mia… me gjak, me boshllëk, me marrí e frymë, mrendë kësaj shpie t’huej, s’i përkas. Jam e tokës, e qiellit! S’kam shpërdorue asgja! As dashni as vuejtje! Edhe kur m’asht dukë se shtrëngatë e tërbueme ka thirrë zemrën teme, me vetëtima e shi, i kam bá vend, i kam dhanë gropat e trishtimit për pellgjet e saj, e bashkë kena pritë rreze t’pakjarta.
 
Ia kam borxh qiellit dashninë për sytë…
 
Kena me e përballue frikën e t’pa-ardhmes tue u dashtë me sy! Zemër! Tue pá bashkë jetën, rritjen e gjanave që s’kuptojmë kur gjithçka përreth shkërmoqet.
D.

 

Related Images:

Artikulli paraprakHistori e shkurtë e një shiriti magnetofoni të rrallë të Vaçe Zelës – nga Shpend Sollaku – Noé
Artikulli tjetër“Njeriu Vitruvian” i Moikom Zeqos – Letër nga Fotaq Andrea
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.