Aventurë me ujë, lule e gjarpën – nga Bukra Hysenukaj Kastrati

0
9
Bukra Hysenukaj - Kastrati
Bukra Hysenukaj - Kastrati
Bukra Hysenukaj - Kastrati
Bukra Hysenukaj – Kastrati

Aventurë me ujë, lule e gjarpën

nga Bukra Hysenukaj Kastrati

Aromat, kanë nji veti me t’kthye mbrapa n’kohë, si asgja e askush tjetër. Tuj pi nji çaj prej lule aguliçesh që m’i kish pas mbledh vllau pranverën e kalueme, avulli i tij n’ftyrë e aroma e fortë, m’sollën ndër mend nji prej aventurave ma t’bukura e ma t’rralla që mundet me përjetue nji fmij e ndoshta edhe i rritun. Duhet t’jetë kanë viti 1989-90, kur unë me dy prej vllazënve t’mij e nji çift prej nji familjeje kumarësh, dolëm n’bjeshkë n’pranverë t’hershme, kohë kur lulojke aguliçja, për me e mbledhë. Aq herët, rruga e zakonshme për n’bjeshkë, asht e bllokueme, vende-vende edhe me 2 metra borë. N’këto rrethana, përdoret e vetmja rrugë që t’lidhte me bjeshkën, ajo nëpërmjet Brodozhnicës, nji katund krejt i izoluem me pjesën tjetër t’Malsisë, me nji “urë” lidhëse t’vetme. Rruga deri te ura, përshkohet breg kanalit t’Begaje, që ke ndërtue gjatë sistemit për vaditje. Kisha ndigjue për kët urë e po ashtu për kët katund, mbasi disa bija Brodozhnice, ishin nuse n’katund tonin, prej ma t’mirave gra që kishim.

Ura mbi Lumin e Gashit
Ura mbi Lumin e Gashit

Nuk kam me mujt kurrë me e harrue befasinë e mandej tuten që kam përjetue, kur m’thanë: “kjo asht ura”. Për’mi lumë, do shkopij t’hollë e t’gatë, t’ngulun gurëve t’shtratit, për skej shkamit që shërbejke si mjet mshtetës. Ata u lidhshin me dy drrasa paralele, në nji gjatësi ndoshta 20-30 m. I pari u nis vllai, i dyti kumara ynë, ma i madhi n’grupin tonë e mandej e shoqja. Vllai tjetër kish me ardhë mas meje. “Ura” shkojke si n’tojë. Me thanë jam ka tutna, s’ia lejojsha vetes kurrqysh. Mandej, guximi i atyne që kaluen para meje, sikur m’trimnoi. U nisa. Un para, e vllai i vogël mas meje. Edhe pse peshë krejt e papërfillshme, unë ja dridhsha kambt urës, po ma shumë m’i dridhke ura mue. Muj me thanë me bindje, se aty nuk t’majshin as kamt e urës, as kamt e tua, veç dora e Zotit.

Lule Aguliçja
Lule Aguliçja

Mbas pak minutash makthi e tuta jeme e msheft, e ndoshta jo vetëm e jemja, muer fund. Kur kaluem n’bregun tjetër lums s’Gashit, tan ajo hjekakeqe na u shpërblue. Katundi Bradozhnicë, për mue ishte vendi ma i bukur që jo vetëm kisha pa deri at’herë, por që kam mujt me pa deri sot. Nji grumbull i vogël shpiash t’mëdha, ndërtue veç me gurë e dru, në nji quk si u rrethojke në tri anë prej malesh t’nelta e poshtë kish lumin. Si zonë breg-lumi, pranvera aty kish ardhë ma herët. Kish lulue gjithçka. T’pajke syni gjithfarë ngjyrash. Bukuri si ato vetëm n’prralla mundesh me i has. Katundi kish nji mini-hidrocentral për nevojat energjitike. Duhet thanë se, megjithse nji zonë e izolueme, n’kushtet që përshkrova ma sipër, niveli shkollimit n’tana ciklet, ishte ndër ma t’mirët.
T’çliruem e t’shpërblyem për sa hoqëm, vazhduem pjesën tjetër t’rrugës, për me mrri te stani, diku n’t’errun. Stani kish dy margza (shtretën), ku u ndamë me fjetë tre burrat te njana e na femnat te tjetra. Nadje herët nisëm punën për t’cilën kishim dalë, për dy javë. Ish e lodhshme, po kaq e bukur. Aguliçja asht lule e magjishme, jo vetëm për vetitë e saj të forta kurative. Aguliçja t’befason. N’se nji shpat mali, sot asht i mbuluem me borë, nesër a masnesër, shpërthimi i aguliçes e ka diellue. Mas dy javsh, bahem gati herët me u djerg n’vrri e tash, edhe pse me shumë vështirësi, mundeshim me përdorë rrugën e zakonshme, se bora ish letue ndërkohë. Kur po çojshim shtrojat te margza jeme, prej murit, në nji pozicion bash përballë ftyrs teme kur fjetsha gjumë, del nji gjarpën, me t’cilin kisha pas fjetë dy javë ditë, krejt e sigurt.

Lule Aguliçe te thame
Lule Aguliçe te thame

***
P.s. Ura që e sjell sot në foto, është në gjendjen aktuale dhe po ta krahasosh me atë të kohës për të cilën flas, ngjan me një kryevepër inxhinierike.

Related Images:

Artikulli paraprakGjoba “Becchetti” e shkaktuar nga Edi Rama kushton sa 10 buxhete shtetëror për gjithë kulturën – nga Ndriçim Kulla
Artikulli tjetërҪfarë nuk dinë shqiptarët nga punimet e Kongresit te 1972? – nga Genci Hoti
Jozef Radi
Biografi Jozef Radi 16 janar 1957, lind rastësisht në qytetin e Elbasanit, mbasi të dy prindët e posadalë nga burgu ishin interrnuar në kampin e Kuçit të Kurveleshit... Ishte i vetmi fëmijë i të ashtuquajturit “Kampi i 100 Intelektualëve”... 1957, Pagëzohet me emrin Antonin, por xhaxhai i tij me të njejtin emër, e regjistron si Jozef... 1957-1961, ndjek fatin e prindërve në odisenë e kampeve: Radostinë, Gradishtë, Çermë dhe më së fundi n’atë të Savrës... 1963-1971, kryen shkollën fillore dhe tetëvjeçare në Karbunarë dhe Savër me rezultate shumë të mira... 1971-1975, ndjek gjimnazin “20 Tetori” në qytetin e Lushnjes, ku përjashtohet dy herë nga shkolla, thjesht si... i biri i Lazër Radit! 1975, frekuenton të njëjtën klasë me Gëzim Hajdarin dhe Shpend Sollakun: Tre të apasionuar të letërsisë; më vonë edhe autorë mjaft të njohur librash... 1975, fillon si puntor në fermën e Savrës 1977-1979, kryen shërbimin ushtarak në repartet e xhenjos, fortifikim në Dropull të Gjirokastrës... 1981, mbaron shkollën e mesme me rezultate të shkëlqyera dhe as bëhet fjalë për vazhdimin e ndonji shkolle të lartë... 1984, bën gjithë përpjekjet për botimin e librit të parë poetik “Trokitje”, por problemet e biografike... e pengojnë botimin edhe pse Shtëpia Botuese e kishte vlerësuar si... “të botueshëm...” 1984-1990, krahas punës së rëndë në bujqësi, studion intensivisht gjuhët e huaja; merret me përkthime, shkruan dhe redakton veprën e të atit... 1989, së bashku me të atin përkthejnë veprën “Stalini, Moxarti dhe Maria Judina” e poetit Bërkoviqit, e cila kalon dorë me dorë si vepër antidiktaturë... 1990, së bashku me të Atin, vendosen në Tiranë, prej ku nis nji fazë e re shprese dhe entusiazmi, se demokracia mund t’i riparojë pasojat e diktaturës... dhjetor 1990-31 mars 1991, ndjek nga afër lëvizjen dhe ndryshimet demokratike... mars 1991, boton për herë të parë, ciklin me 6 poezi në revistën arbëreshe “Katundi Ynë” në Kozenca. maj 1991, regjistrohet në fakultetin e Gjuhë- Letërsisë dhe më pas kalon në atë Juridik. 1993, botojnë së bashku me të atin librin e parë “Muret e Muzgut” si dhe poemën “Stalini, Mozarti dhe Maria Judina” 1993, nis botimin e revistës tremujore “Arbëria”, e cila del në tre numra... 1993-maj 1997, punon në detyra të ndryshme në Presidencën e Republikës. qershor 1994, mbaron Fakultetin Juridik qershor 1997, ngjarjet e atij viti ishin dëshmi e vrasjes së demokracisë... detyrohet të emigrojë në Itali. shtator 1998, humb të Atin, Lazër Radin, njeriun me të cilin kishte ndarë ditët më të vështira të jetës. 2000, boton librin e dytë poetik: “Kujtesa e Mjegullës” 2004-2005, mbulon për gati dy vjet rubrikën “Qiell i Përtejmë” në revistën “ars” 2007, boton me bashkaautorë albumin fotografik “Ancona nascosta” 2000-2010, bashkpunon me shokun e tij Gëzim Hajdari, në redaktim e veprës së tij të botuar në Itali 2011, boton librin e tretë poetik “Fletorja e Vjeshtës” 2000-2013, bashkëpunon vazhdimisht me shtypin shqiptar 2000-2013, përkthyen mjaft nga veprat e poetëve si: Ungaretti, Montale, Raboni, Senesi, Fatuiva, Pessoa, De Moraes, Hikmet etje, si dhe ka në duar veprën e Bodlerit “Lulet e së keqes” 2016, po përgatit për botim veprën e plotë të Lazër Radit në 14 vëllime... Jeton prej 16 vitesh në qytetin e Anconës...

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.