UÇK! UÇK! UÇK!
poezi nga Çun Lajçi
Ju dolët në protestë dhe mirë bëtë.
Të bashkuar na duheni – si dje, si sot.
Për nesër s’po flas,
sepse e nesërmja është gjithmonë e pasigurt dhe e brishtë.
Ju pashë unë dhe ju e patë vetveten, në pasqyrat e kamerave,
në ekranet e telefonave.
Madje nuk hezitonit t’u bënit me dorë; “ktheje kamerën këndej,
demek, shiko, unë jam këtu!”
Isha aty, me një xhup të rënduar nga vitet,
i mbështjellë si një buburrec dimri që ruan pak ngrohtësi
për të mos u mpirë nga acari.
Mua nuk më kërkonin kamerat,
as ju që më njihnit, e që ju njihja.
Unë s’isha për lajmet e mbrëmjes.
Isha për ata që gjykohen, për fajet tona.
Isha aty ku ishit edhe ju.
Flokët e borës më pickonin fytyrën,
sepse unë kam ende një fytyrë
që s’e duan kamerat,
një fytyrë që s’kërkon dritë projektori.
Ju filmonit veten,
ndërsa dikur brohorisnim bashkë.
Dikur zërat dilnin nga gjoksi,
jo nga altoparlantët e telefonave.
Dikur liria thirrej me zë të plotë,
jo me një foto për rrjetet.
Sot, shumëkush kujdeset të duket,
më pak të dëgjohet.
Kujdeset të jetë në kornizë,
më pak në ndërgjegje.
E megjithatë, thirrja mbetet e njëjtë,
edhe kur zërat lodhen e fytyrat rrudhen,
edhe kur kamerat fikën.
Liria nuk është pamje, s’është pozë.
Nuk është një shenjë me dorë drejt objektivit.
Ajo është përgjegjësi që nuk filmohet,
është kujtesë që nuk del në kronika,
është zë që duhet të ngrihet edhe kur askush nuk e regjistron.
Prandaj, mos u mjaftoni të jeni në protestë;
bëhuni arsyeja e saj.
Mos kërkoni vetëm kamerën;
kërkoni ndërgjegjen.
Mos u kënaqni me praninë;
kërkoni kuptimin.
Sepse një ditë, kamerat do të mbyllen,
telefonat do të shuhen,
por ajo që mbetet
është vetëm zëri i vërtetë i një populli
që di pse del në rrugë e për kë brohoret:
UÇK! UÇK! UÇK!
Prishtinë, 18.02.2026