Shqipëria e Meritokracisë me “CV të Trashëguar”
nga Ilir Dedaj
Shqipëria paska gjetur më në fund “njeriun e duhur” për të drejtuar BKH-në: Joni Keta.
Dhe sigurisht, është zgjedhur sepse… merita. Po ç’tjetër?
Në këtë vend, meritokracia është aq e fortë sa thuajse kurrë nuk e shohim.
E çuditshme si gjithmonë njerëzit “më të aftë” rezultojnë të jenë ata që vijnë nga familje me rrënjë të thella në sistemet e djeshme, me lidhje të vjetra, me biografi të pasur… historikisht. Rastësi e bukur, apo jo?
Ndërkohë, persona si Gledis Nano – figura që për shumë të shihet si shembull profesionalizmi, disipline dhe integriteti – përfundojnë në raftin e harresës.
Pse? Sepse në Shqipëri integriteti shpesh del jashtë mode. Nuk kombinon me dekorin politik. Nuk lëviz si duhet në koreografinë e pushtetit. Nuk është “i përkulshëm”.
Dhe pastaj habitemi pse vendi s’ecën.
Sepse ne nuk kemi krizë njerëzish të aftë – kemi krizë sistemi që nuk i do njerëzit e aftë.
Këtu funksionon ligji i pashkruar i tranzicionit shqiptar:
“Sa më profesional të jesh, aq më shumë rrezikon ta kërcejnë të tjerët që kanë rrjet më të mirë se CV.”
Dhe kështu kalojnë vitet:
-një drejtues ngrihet jo se spikat, por se përshtatet
-një tjetër largohet jo se gaboi, por se nuk u përkul
-ndërsa qytetarëve u kërkohet t’i besojnë institucioneve që vetë nuk besojnë tek aftësia.
Në Shqipërinë e sotme, meritokracia është vetëm një fjalë e bukur në dokumente zyrtare dhe fasada reformash.
Në praktikë, rrjeti mund profesionin, lidhja mund aftësinë, dhe “i duhur” zëvendëson “më të mirin”.
Por mos u shqetësoni – do vazhdojmë të shpallim me krenari se jemi në rrugën e duhur.
Rrugë e cila, ironikisht, na çon gjithmonë në të njëjtin vend.
#idedaj
Marrë nga Muri i FB, Ilir Dedaj, 09 dhjetor 2025