Pavarësi me litar në fyt
nga Bilal Xhaferri
Mbledhjes së Helsinkit te kujton atë këlyshin e një fabule të La Fontenit që doli te dera e një berbehane dhe filloi t’i lehte një elefanti, i cili kalonte në rrugën e madhe. Morali i fabulës së La Fontenit do që të vërë në dukje guximin e këlyshit, po në jetë, ne e dimë se ai leh thjesht sepse është këlysh dhe s’bën dot pa lehur, leh nga zakoni, leh sidomos kundër objekteve të mëdha që s’i kupton dot dhe u trwmbet.
Në ditët e prishjes me Hrushovin, në njeë nga kryeartikujt e “Zërit të Popullit” shkruhej: “Hrushovi nuk do që ne të shajmë as revizionizmin as kapitalizmin” Po kë të shajmë ne?!”
Ata dinë vetëm një gjuhë – atë të sharjes, të lehjes, kur është çështja për teë biseduar me gjuhën e vështirë teë diplomacisë në takim midis burrave të shteteve, ata nuk pranojnë të asistojnë se nuk e kuptojne dot këtë gjuhë.
Përveç Shqipërisë, të gjitha vendet evropiane dërguan delegacionet e tyre në Helsinki për të nënshkruar deklaratën e përbashkët të sigurimit evropian, e cila ishte përfundim i punës së 350 diplomatëve, politikanëve dhe ekspertëve gjatë dy vjetëve bisedime. Ndër çështjet me të rëndësishme të përfshira në deklaratë është çështja e kufijve.
Jugosllavia, që ka rrëmbyer brenda kufijve të saj pothuaj gjysmën e territorit të Shqipërisë, natyrisht mori pjesë në bisedime.
Greqia, që ka rrëmbyer pothuaj gjysmën e Shqipërisë së Jugut, edhe ajo mori pjesë. Shqipëria mbeti mënjanë si Hirushja e përrallës.
Mosmarrja pjesë e Qeverisë së Tiranës në Mbledhjen e Helsinkit e tregoi edhe një herë përpara botës se deri ku ka arritur ajo Qeveri në rrugën e tradhtisë kundrejt interesave jetike të kombit shqiptar dhe deri ku ka arritur ajo t’i verë këto interesa në shërbim të kuçedrës së verdhë të ekspansionizmit kinez.
Gjeneralët e Pekinit, në një konflikt të mundshëm ushtarak me Bashkimin Sovjetik, do ta përdorin tokën e Shqipërisë si një bazë në prapavija të armikut, nga ku do t’i goditnin pas shpine vendet e Traktatit të Varshavës me raketa me rreze të shkurtër dhe të mesme veprimi, pa u bëre shumë merak se ndonjë kundërgoditje atomike do ta shuante Shqipërine nga harta. Në konfliktin e tanishëm ideologjik dhe politik me Bashkimin Sovjetik, komisarët e Maos e përdorin Tiranën thjesht si një altoparlant.
Në rastin e mbledhjes së Helsinkit, Sulltani sa një ve i Tiranës duke e shpallur fermanli tërë Evropën, u solli ndërmend qeveritarëve evropianë se, kur një budalla hedh një gur në ujë, njëqind të mençur të mblidhen s’e nxjerrin dot.
Natyrisht, të mençurit e Evropës nuk shqetësohen aspak që kombi ynë po shkon në fund të detit me një gur kinez në qafë.
Ajo që i shqetëson ata është rreziku real që paraqet për sigurimin evropian ky gur i fshehur nën rrymat e konflikteve evropiane.
“Krahu i Shqiponjës” Nr. 3 – Gusht 1975