Lamtumirë, i dashur Agim Hamiti!
nga Maksim Rakipaj
Sot mora vesh për vdekjen e shokut tim të vuajtjeve, të paharruarit Agim Hamiti.
E kam përmendur disa herë Agim Hamitin në librin tim me kujtime “I Mbijetuar”.
Ja një fragment:
“Ky është prezantimi i parë imi me minierën. Pas ca ditësh, me organikën e re më caktuan minator në zonën IV. Për të mësuar përdorimin e martelit kam Agim Hamitin, nga Vlora. Agimi është pak më i shkurtë dhe më i mbushur se unë. Krijojmë besim shpejt te njëri tjetri.
“Mua dhe ty nuk na kanë vënë minatorë për të bërë planin e brigadës, o Maks, – thotë Agimi – por për t’na nxjerrë shpirtin pak nga pak. Na japin frontet me shkëmbin më të fortë. Nga 8 atmosferë ajër që duhet normalisht për martelat WUP, nga kompresorët në frontet ku janë ata si puna jonë, që duan t’i vdesin në pluhur, nuk dërgojnë as 4 atmosferë. Do ta shohësh vetë. Edhe punëtorët na i japin më të dobët. Ndonjëri është edhe spiun i komandës.”
Shkroi disa libra të bukur Agimi, mes tyre “Odiseja e një Detektivi”, që ma nisi edhe mua me email, si shumë të tjerëve.
Para nja dhjetë vitesh, ishte mjaft aktiv edhe në fb, pastaj u tërhoq fare dhe s’pata mw asnjë lidhje me të.
Jetonte si azilant politik në Belgjikë.
Lamtumirë miku im i mirë!
Shënim – para disa viteve pata postuar një shkrim të tij me titull “Letër e hapur drejtuar politikanëve të Shqipërisë dhe Kosovës”.
E gjeta sot, por të bllokuar nga Ustallarët.
Marrë nga Maks Rakipaj, 8 shtator 2025