Kulla e Mic Sokolit
nga Çun Lajçi
“Noto Lepencit! Shko në Vilajetin e shqiptarëve,” – më tha Mici, dhe gurët e kullës sikur u gërvishtën mes vetes.
“Jo, Mic,” – i thashë me mall e me druajtje, – “Sonte nuk nisem. Më trembin këto gryka, që kur xhandarët e Kadri Mehmetit, e vranë Begun e Gjakovës. S’kam si të kthehem përtej Drinit. Nesër, tek Sahat-Kulla e Tiranës, do të mblidhen djemtë e kombit – ata që sollën lirinë Kosovës – dhe nuk mund të rri pa shkuar. Atje do të ngrejnë zërin për heronjtë e gjallë që na i burgosi n’Hagë Evropa…! Edhe unë do t’u bashkohem djemve të armëve, se i kam mbushur 80 vjet!
Sonte dua ta kaloj natën këtu, me kujtesën tënde, që mban erën e barutit dhe frymën e burrërisë.
“Nëse do të qëndrosh,” – më tha ai, – “atëherë bëhu i denjë për vendin ku rri. Gurët e saj nuk mbajnë dot një njeri që nuk ka në shpirt vendin, gjakun dhe nderin e kujtimit.”
U ula pranë oxhakut, ku gjurmët e zjarrit të dikurshëm kishin mbetur hije. Shikova përreth: një pushkë e varur mbi derë, një palë opinga të copëtuara, një çorape leshi që dikur mbulonte plagët.
“E kam porositur Salihun e Mulosmanëve, – vazhdova unë, – të mbledhë burrat e Gashit. Edhe djemtë e Pacit. Edhe Hoxhën e Vogël nga Myhyjaci: – Merre Kur’anin në gji e pushkën në dorë, se s’mund ta lemë vetëm djalin e kaçakut,- i ka çua fjalë Sali Mani! S’u besohet lugjeve e grykave. Me rrezet e para të mëngjesit duhet ta çojmë në Tiranë, atje ku do të mblidhen djemtë e UÇK-së!”
Mici heshti. S’kuptoi; – çka ishin këto tri shkronja lavdie? Në heshtjen e tij ndjehej stuhia e shekujve.
“E di, – tha më në fund, – se rruga e gjakut nuk merr fund. Por e di se ti do t’i thyesh edhe shkëmbijtë, vetëm për t’i gjetur pikat e gjakut tim përzie me gjakun e Idriz Seferit.
-Shko e bashkohu me djemtë e luftës, por kur të kthehesh në shpatin tjetër të Sharrit, kërko gjurmët tona në Kaçanik – se aty, në atë ujë, ende rreh zemra e Shqipërisë.”
U ngrita.
Kulla më dukej e gjallë; dritarja dridhej nga era…
“Do të notoj nëpër Fanin e Vogël, – i thashë, – do të pi kafe në Urën e Tabakëve në Tiranë, dhe do të tymos me çibukun e Isa Begut, dhe do të bërtas:
-Zbritni nga malet, të pimë kafe për shëndetin e trimave që vuajnë në burgjet e Hagës!
Por besën po ta jap: se të nesërmen do të futem në Grykën e Kaçanikut dhe do t’i thyj gurët, për t’i gjetur pikat e gjakut tënd dhe të Idriz Seferit. Turgut Pashës do t’i çoj selam: Ku të mbeti ushtria? Ku e ke çallmën?”
“Kujdes, – tha Mici, – mos e ngatërroni kafen me tradhti. Shqipëria nuk ruhet me fjalë të ëmbla, por me shpirt që nuk blihet. Kujtoje këtë, kur të kesh etje.”
Dritat e kullës u drodhën. M’u duk sikur çdo gur lëshonte frymën e vet, si një psalm i harruar i shekujve.
U nisa.
Sali Manit i bërtita: – Më përcillni deri te Fani, se andej më presin Pesë Bajraqet dhe më çojnë në Tiranë!
17.10.2025
Marrë nga Muri i FB, Çun Lajçi 17 tetor 2025