Gomari i madhërishëm – satirë nga Rezar Palluqi
Me të vërtetë i gjeti belaja gomerët e shkretë: jo, pak, por 999-të veshëgjatë. Ishin shtrirë bukuroshët për shtatë palë qejfe në livadhin e gjelbër. Nja pesë prej tyre po zhgërryheshin pakufi, saqë shtresa e barit u zhduk e tëra nga faqja e tokës. Disa të tjerë po këndonin këngët e zakonshme të gomerëve. Ato i thurin zakonisht lavde gjëmbaçëve jeshilë ose ëndrrës për të këputur litarin prej trungut të pemës. E gjithë kjo hare u fashit brenda sekondës kur papritur mes tyre ra nga qielli një gomar i veçantë. Menjëherë gomerët vërejtën se ky gomar i paparë fliste një gjuhë që ata mezor se e kuptonin. Nuk mbarte në kurriz samar, dhëmbët dhe gojën i kish më të vegjël se të tyret. Koqet dhe bythët i kish të mbuluara. Me ta parë këtë, gomerët qeshën në fillim.
Dhe kur gomari qesh, nuk ka kafshë më të bukur në botë.
-Nuk po më njihni more vëllezër? – i pyeti gomari mysafir.
-Jam sivëllai juaj i veçantë. Kam ardhur t’ju shpëtoj prej urisë, t’ju riparoj stallën dhe sa të jemë unë gjallë juve nuk do t’ju lidhë më askush në bythën e pemës apo shtyllës.
-As që kemi dëgjuar prej jush zotrote – iu përgjigjën disa prej gomerëve njëzëri. Të tjerët filluan të zgërdhihen dhe çuçurisin nëpër dhëmbë pyetjet: Sa të shkurtër që i paska veshët?! Po koqet dhe bythën përse i paska mbuluar? Putrat e këmbëvë të mbrapme i paska të mbathura me ca copa llastiku të bardha, ndërsa putrat e përparme qënkan më të vogla dhe u përbërkërkan prej pesë gishtërinjsh.
-Ku ka lindur zotrote?- e pyeti drejtori i gomerëve.
-Kam lindur në fshatin e madhërishëm të Surrelit, ndaj dhe më thërrasin gomari i madhërishëm!
-Pho, pho! – u shfryen gomerët njëkohësisht. As që e kemi dëgjuar ndonjëherë këtë fshat. Buzët e poshtme iu tundën si susta krevati.
Ndërkohë gomari i madhërishëm shkarkoi ushqimet që kish sjellë për ta. Qindra kilogramë sallam, salçiçe, bukë të butë,
Gjatë ditëve të para gomerët u ndjenë mjaft të lumtur. Pëllisnin prej lumturisë saqë disa prej gomerëve iu zgjat gjuha prej këngëvë. Disa të tjerëve iu ranë disa dhëmbë. Mirëpo lumturia nuk zgjati shumë ngaqë gomari i madhërishëm jo vetëm që nuk ia ndreqi stallën, nuk ia zhduku urinë, por përkundrazi, u kërkoi gomerëve dy gjëra mjaft absurde:
Ta mbanin atë në kurriz. Dhe të ecnin duke përdorur vetëm dy këmbët e mbrapme.
-Në këtë botë numërohen dyzet milion gomerë. Por deri më sot nuk na kanë dëgjuar veshët, as na kanë parë sytë që gomari të mbajë në kurriz gomarin, sado i madhërishëm që të jetë ky, dhe më e tmerrshmja: gomari të ecë mbi dy këmbët e mbrapme. Ku është parë kjo? Pikë e zezë ç’na gjeti!
Mirëpo gomari i madhërishëm nguli këmbë në të tijën.
-Ju mund të jeni dyzet milion gomerë nëpër botë , por askush prej jush nuk e flet më bukur gjuhën e gomerëve, sesa unë. Askush prej jush nuk mund të ecë vetëm me këmbët e mbrapme, si unë,- përsëriti për të satën herë gomari i madhërishëm, dhe demonstroi plot arrogancë e krenari ecjen e tij dykëmbëshe.
999 gomerët edhe pse të zemëruar me të, u mahnitën prej trupit gjatosh të gomarit të madhërishëm, pothuajse dy metra. Çfarë hijeshie që kishte ajo gjatësi e vetme, atje, në zemrën e turmës se gomerëve shkurtabiqë. Sa e pangjashme ishtre koka e tij, e stolisur me veshë të vegjël, shumë herë më të vegjël se veshët e gomerëve.
-Kini besim në gomarëllëkun tim. Nuk mund të gjeni mësues jete më të mirë se mua. Në të vërtetë unë jam ndryshe nga ju. Por, këtë e ka paracaktuar hyjnia e madhërishme. Prandaj, edhe unë e konsideroj vehten time, gomar të madhërishëm. Ai, që e vë në dyshim këtë, është ÇYRYK- gomari i madhërishëm e trashi zërin në fjalinë e fundit.
-I nderuar gomar i Surrelit! Na e fal mosdijen. Çdo të thotë fjala ÇYRYK?- pyeti një gomar i moshës së tretë,
-Çyryk është cdo gomar që nuk ecën mbi dy këmbë, nuk mëson gjuhën time dhe nuk këndon çdo mëngjes:
“Lavdi të përjetshme për gomarin e madhërishëm të Surrelit!”
U desh kjo deklaratë e gomarit të madhërishëm që nëntëqind e nëntëdhjetë gomerët të ngiheshin në kryengritje, që në fakt, tashmë kishin mbetur katërqind e nëntëdhjetë gomerë. Pjesa tjetër ish arratisur drejt maleve të Greqisë, duke notuar drejt Italisë e shumë më tutje. Kjo ndodhi ngaqë qysh prej kur gomari i madhërishëm i pakësoi bukën, ata iu kthyen kullotës. Mirëpo, gomari i madhërishëm i kish mbjellë kodrat ku ata kërkonin ushqim, me një bar jeshil, të cilin gomari i madhërishëm e korrte çdo mëngjes, ziente në çajere dhe e pinte çaj derisa i fryheshin sytë si BUF. Veçse tjetër gjë u ndodhi gomereve natyrorë. Me ta ngrënë barin, një pjesë e gomerëve nuk këndonte dot më, pjesa tjetër pëlliste si mace ose kakarisnin si pula llapazane. Mbas një kontrolli urgjent prej gomarit mjek, doli sheshit se bari quhej hashash.
Ky gomar i marrë na vodhi këngën duke na ushqyer me këtë bar të mallkuar. Epo, këngën ne na e vjedh vetëm zoti. E jo ky, gomar që na qenkërka kokrra e mashtruesit; që herë ecën mbi katër këmbë, e herë mbi dy këmbë.
Gomari i madhërishëm u tmerrua kur dalloi veshët e katërqind e nëntëdhjetë gomerëve të ngrihen si me magji njëkohësisht drejt qiellit. Mbas kësaj, gomerët u derdhën me furi drejt gomarit të madhërishëm, i cili u fliste atyre nga ballkoni i vilës së tij, në Surrel. Kësaj herë kishte dalë lakuriq. Truprojet e gomarit të madhërishëm hapën zjarr. Por, si për çudi, asnjë gomar nuk u plagos. Plumbat rrëshqitnin mbi lëkurën e gomerëve njëlloj si patinat mbi akull. Atëherë, gomari i madhërishëm u arratis nga vila e tij me helikopter. Helikopteri nuk ish tretur ende në qiell, kur njëri prej gomerëve ia qëndisi me gjithë shpirt këngës si kahera. Veshët e tij bukuroshë, tendoseshin sa herë që prej fytit të tij dilnin nota të larta.
Pasuan menjëherë në një kor të fuqishëm këngët e katërqind e tetëdhjetë e nëntë gomerëve të tjerë, saqë toka oshëtiu.
Qysh prej asaj dite, falë heroizimit të tyre, në vilën e gomarit të madhërishëm, u strehuan dhe do të strehohen gomerët disidentë.
Marrë nga Muri i FB Rezart Palluqi, 10 maj 2025