Ervin Hatibi (31 maj 1974 – ) poet shqiptar
“Vazhdimësia dhe e ardhmja e poezisë moderne shqiptare”
(I. Kadare)
Ervin Hatibi është një nga poetët më të veçantë të letërsisë shqiptare bashkëkohore, i njohur për gjuhën e tij të ngjeshur, metaforat urbane dhe tonin herë intim, herë ironik.
Poezia e tij është një përzierje mes lirizmit personal dhe reflektimit shoqëror, ku Tirana, rinia dhe tranzicioni shqiptar shfaqen si skena të përhershme.
Shumë vargje të tij e vendosin lexuesin në rrugët e Tiranës së viteve ’90–2000, me baret efemere, zhargonin e rinisë dhe atmosferën e pasigurt të tranzicionit.
Ai përdor imazhe të pazakonta, shpesh të përditshmërisë, për të krijuar një gjuhë poetike që është njëkohësisht intime dhe universale.
Poezitë e tij shpesh përmbajnë një nëntekst kritik ndaj shoqërisë, politikës dhe kulturës së konsumit.
Krahas kritikës, Hatibi shkruan edhe poezi dashurie të brishta, ku ndjenja shfaqet e thjeshtë, por e mbështjellë me figura të guximshme.
Poezia e Ervin Hatibit është si një mur i mbushur me grafite, ku ngjyrat e rinisë, dhimbjes dhe ironisë ndërthuren. Ajo është muzikë urbane e kthyer në vargje, ku tingujt e Bob Marley-t, zhurma e makinave dhe heshtja e dashurisë bashkëjetojnë.
Lexuesi ndien se çdo poezi është një fotografi e Tiranës së brendshme, një qytet i ndërtuar jo vetëm nga ndërtesa, por nga kujtime, zhargon dhe ëndrra të papërmbushura.
Dy poezi nga Ervin Hatibi –
Dua t’i harroj sot fjalët
le te flasin vetë vështrimet,
le të flasë dora që dridhet,
këtu mbi kitarën time.
Se kur erret bie nata
një dritë ndizet brenda meje,
njerëzit fytyrat fiken,
asgjë tjetër s’ndjej veç teje.
Nëpër javë rrjedh trishtimi,
cigaren prap kam filluar,
nuk je ndryshe nga të tjerat,
vetëm unë kam ndryshuar.
E tërheq imazhin tënd,
dhe veten nëpër gjumë,
jemi bashkë, por në agim,
i vetëm mbetem unë.
Të shoh më qartë kur ti je larg,
afrohu të të dua,
dhe nëse kjo është lojë
nuk më pëlqen të luaj.
Diçka mirë e kam ditur,
vajzat vdesin porsi lulet,
një petal qe më solli vjeshta,
përmbi flokë vjen e më ulet.
Të shoh më qartë kur ti je larg…
Mërzia
Mërzia varfëron veç pjesë të trupit
Të cilat fshihen nën bust
Mërzia, piedestali që më larton
Kësaj rruge pa tradita, pa barrikada
Të pjek mërzia, mërzia, mërzia
Siç piqet një pikturë antike, plasaritet verniku
Pluhuri mbi pikturë i josh qepallat të ulen
E tonet kuqërreme të burojnë nga mërzia
Prej pikturës e sajojnë dhomën e vetëvrasjes,
ku perdet u ulën
është dhoma e mirë e miqve, me veles
I je qepur një karrige të rëndë dhe nuk del kurrë
Nga titulli i librit, brenda të cilit sigurisht që ti ekziston
Nën emra të rremë e kujtesë të njëllojtë
Në një cep të bibliotekës do ta gjej të vjetër librin
Mërzia, mërzia
Merri gjymtyrët e mija e hidhi në ndonjë lojë
Ku veç mund të humbet
Veç të mos e prek më trupin
As të falem me to nuk dua
Ose i ndërroj gjymtyrët me flokët e mi
Ah, flokët e mi dy herë të prerë, aq të gjatë
Mes tyre gjendesha mes një kopshti trëndafilash ujitur
pa gjak
Ku stolat këndonin me zë të harruar
shatërvani…
Aty midis flokësh i shpëtoja njerëzisë
Tek me sy të mbyllur ecja e s’më shihnin
Kërkoj flokët e mi që qenë të verdhë
Po krejt ma thithnin të keqen dhe më linin mua
Veç mërzi të mira
Po tani që pa flokë kam mbetur, pa njerëz kam mbetur
Mërzia
Është diçka e hidhur që nuk bën dot pa të më
Si edhe pa e quajtur pikëllim apo me fjalë më të ndera
është diçka që vërtet të kthen në bust
Barkun me qime e kofshët t’i fsheh e t’i ruan
Në ujë të mbyturish
Që t’i kesh për pleqëri
Tani që zhduka edhe flokët e shenjtë
një figurë e lojës me letra jam bërë
Duke buzëqeshur me një lule gazi në dorë
Me ca rroba të stolisura fort
Bust, bust spathi, si fant
Me dy kokë e katër duart me thika e gjethe të gjumit
Tanimë mërzia si një gjarpër pëllumb
Në një fole thurur prej flokësh të ngordhur
Ngroh si vezë dy kokat e mia
Njëra është për vrasje, tjetra për vetëvrasje.
Marrë nga Muri i Fb Saimir Kadiu