Veç mundem me të dashtë, njashtu siç je… Jorge Luis Borges

Jorge Luis Borges (1899-1986)

Jorge Luis Borges (1899-1986)

Veç mundem me të dashtë, njashtu siç je…

poezi nga Jorge Luis Borges

Jo, s’mundem me iu dhanë zgjidhje krejt problemeve t’jetës
as ndonji përgjigje s’kam për dyshimet, as ndërdyshjet e tua
veç mundem me t’ndigjue, e gjithçka me ty me e nda …

Jo, s’mundem kurrqysh me e ndryshue
as të shkuemen dhe as të ardhmen tande
por n’se ta lyp nevoja, pranë vedit ke me m’pasë gjithnji

Jo, s’mundem me i shmangë teposhtat e tua,
veç dorën mundem me ta shtri,
e me të mbajtë sado pak mos me u rrzue!

Gëzimi yt, fitoret tua, triumfi yt
vërtet s’janë të miat
po shpirti m’gëzon sa herë t’shof me flatra

Vendimet e marra t’jetës tande s’i gjykoj
po me të mbështetë gjithkund e ndjej detyrë,
pse jo edhe me të nxitë e me të ndihmue n’se ti m’pranon!

S’mundem me i vu cak qiellit kah vërtitesh,
veç mundem me t’ofrue hapsinë të mjaftë
ku ti gjithnji t’naltohesh…

S’mundem me e shmangë jo, vuejtjen tande,
kur ndoj ndëshkim zemrën ta landon,
po mund t’përlotem me ty e me i rimbledhë bashkë
krejt gastaret e njatij shpirti t’thyem, e me rinisë nga e para

S’mundem me t’thanë kush je, e as kush duhet të jeshë,
veç mundem me të dashtë njashtu siç je
dhe me mbetë përjetë Miku yt…

(Përktheu Jozef Radi, 2014)

Jorge Luis Borges (1899-1986)

Jorge Luis Borges (1899-1986)

Unë të ofroj…

poezi nga Jorge Luis Borghes

Unë t’ofroj rrugë t’vështira, perëndime të dëshpërueme
dhe hanën e rrethinave t’mjerueshme,
t’ofroj hidhnimin e nji burri
që gjatë e ka kqyrë hanën trishtuese.
T’ofroj paraardhësit e mi, të vdekunit e mi,
fantazma që t’gjallët i kanë përjetsue me nder mbi mermer:
babën e babës tem, t’vramë në kufi me Buenos Aires,
dy plumba ia shkuen tejpërtej mushknitë e tij, dhe mjekroshi vdiq
i rrethuem ushtarësh veshë n’lkura lope;
Gjyshin e nanës seme – njizet e katër vjeç -
i printe revolucionit me treqind burra në Peru,
tashma veç fantazma kuajsh të zhdukun.

T’ofroj gjithfarë fantazish
me librat e mi, e çdo fuqi depërtuese n’jetën e njeriut.
T’ofroj besnikninë e nji burri
i cili veç besnik s’ka qenë kurrë.
T’ofroj nji lajthi t’vetvedit
që gjithsesi jam përpjekë me e ruejtë -
njat thelbin e zemrës që s’merret me fjalë,
as me andrra, e gandull prej kohe ka mbetë,
po edhe prej gëzimit, edhe prej fatkeqsive.

Unë t’ofroj kujtimin e nji
dranofilleje t’verdhë rrit n’perëndim të diellit,
shumë kohë ma para se ti t’ishe lindë.
t’ofroj shpjegime mbi vetvedin,
shpjegime rreth vetes tande, e gjana t’veçanta e befta për ty.
Unë mundem me t’dhurue trishtimin tim,
errsinën teme, njat uri të pashterrë t’zemrës seme;
e kam me u rropatë me t’ba për vedi – me pasiguri,
me rreziqe dhe humbje.

(Përktheu Jozef Radi, 2015)

Ju mund të ndiqni çdo përgjigje për këtë term nëpërmjet RSS 2.0 feed. Ju mund të lini një përgjigje , ose Ndiqni nga faqja e juaj. Kategoria: Arkivi Jozef Radi, Kafe letrare, Përkthime  Etiketat: , , ,
4 Përgjigje
  1. lola shehi Tha:

    Kam lexuar shumë krijime, por ky me shigjetoi… Vargje të ndjera që mbajnë brenda gjithkënd, përfshirë dhe mua…

  2. lida Tha:

    Sa shpirt e botë… kanë brenda këto vargje!

  3. luan Tha:

    “S’mundem me t’vu cak qiellit kah vërtitesh
    Veç mundem me t’ofrue hapsinë të mjaftë
    Që ti të naltohesh…”

    Me bukur s’ka si thuhet.
    Falenderoj Zotin që ka krijuar njerëz me ndjenja të tilla, që aq bukur dhe aq pastër i këndojnë dashurisë…

  4. Lindita Dema Tha:

    E Mrekullueshme dhe shumë domethënëse… Më pëlqen shumë!

Lini një Përgjigje

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook