Poeti – poezi nga Vexhi Buharaja kushtuar Lasgush Poradecit

Busti i Vexhi Buharasë

Busti i Vexhi Buharasë

Me ndihmën e Alfredo Martinit
rigjeta poezinë e Vexhi Buharasë
“Poeti” kushtuar Lasgush Poradecit,
botuar së pari në Gazetën “Tomorri i vogël”,
më 1 janar 1942, dhe përfshirë në librin e Izedin Himës
“Vexhi Buharaja, pa mite dhe mjegull”.
Marrë nga muri i Fb i Pëllumb Kurtit

Lasgush Poradeci - foto Niko Tona

Lasgush Poradeci – foto Niko Tona

Poeti nga Vexhi Buharaja

kushtuar Lasgush Poradecit

Një shkëlqim i perëndishëm që s’ka shembull e të ngjarë,
Të pushtoj ty, zog’ i dheut, që ke krah’e tinguj qielli,
Mu në zemër të dha frymë, ndënë buz’ margaritarë…
Ndaj ia nise për të thurur atë këng’ nën rrezë dielli,
Që ka aqë dhëmbje shpirti sa dhe lotët e të mjerit,
Aqë gazë… aq dëshira… sa dhe valët e liqerit…

Sypërlotur… zemërqeshur… që nga fund i vuajtjes tënde
Ty të pashë, o zog i këngës, duke hipur me ngadalë
Sipër rrezesh të mëngjesit që fal shpresa. Pastaj ende
Mbi gërmadhat që lë dhëmbje një liqer me mijëra fjalë.
Që shuan prush-e flakë zemrash që dremijn’ në fund të gjumit
Që ka ngjyrat e agimit, qetësin e Shëndaumit…

Këngëtar në drita gazi, durimtar në varfëri,
Ti shkëlqen në mes të vuajtjes si një shpres’ në mes lotit;
Përmes dhëmbjeve të moçme ti buzëqesh si djal’i ri,
Posi shpata – e ylberit mes zemërimeve të motit,
Në çdo lot ti fsheh një këngë, në çdo këng’ një shpirt të ri,

Në çdo shpirt ca hova jete, një mësim për djalëri;
Përmes flakëve të zjarrit gjejnë fluturat dashurinë,
Mes lëkundjeve të detit gjejnë lundrat lumturinë…

Lum kush shuan zjarr’e zemrës për të ndezur yje shprese
Dhe nënqesh si rreze hëne përmes netëve të vrerit
Dhe duron çdo fshehtësirë që venit si pikë vese
Ashtu si duron lopatat shpirt-i heshtur i liqerit…

“Tomorri i vogël”, 1 janar 1942.

Ju mund të ndiqni çdo përgjigje për këtë term nëpërmjet RSS 2.0 feed. Ju mund të lini një përgjigje , ose Ndiqni nga faqja e juaj. Kategoria: Gazeta  Etiketat: , , , , , , ,
Një përgjigje
  1. Jozef Radi Tha:

    Jo vetëm shkrimtarë… por edhe njerëz Gjigandë… nga Robert Martiko

    Eskili është një nga dramaturgët-poetë më të mëdhenj të Lashtësisë greke. Veprat e tij u admiruan e komentuan prej shkrimtarëve dhe filozofëve më të mëdhenj të njerëzimit. Para se të vdiste ai kërkoi që në varrin e tij, të mos përmendej si autori i një sërë veprash gjeniale, por si luftëtar pjesëmarrës në betejën e Maratonës. Eskili kërkoi një gjë të tillë për arsye se donte që qytetari i thjeshtë athinas të vlerësonte më shumë vlerën e tij si njeri se sa si shkrimtar. Eskili veproi në këtë mënyrë dhe pse në këtë periodë, lindën për herë të parë në botë, jo vetëm tragjedia, filozofia dhe mendimi politik por edhe gjithë ato gjëra të jashtëzakonshme të lidhura me Civilizimin Antik Grek.
    Lasgush Poradeci, muza lirike e të cilit shteroi kur në Shqipëri hyri komunizmi, i përket pikërisht kësaj shkolle mendimi. Poeti rrezikoi në këtë mënyrë jo vetëm jetën e tij por edhe të familjes së tij. Ndonëse talent gjenial, Lasgush Poradeci pranoi më mirë të heshte sipas parimit: ‘‘Më mirë i ndershëm dhe i persekutuar se sa një vegël e mjeruar diktature, vëllavrasës- faqezi.’’
    (Robert Martiko muri i fb. i Marie Lasgush Poradecit, 4 nentor 2016)

Lini një Përgjigje

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook