Njifarë poezie për nji krijesë të pupëlt etyd nga Jozef Radi

Jozef Radi 2015

Jozef Radi 2015 

Njifarë poezie për nji krijesë të pupëlt

etyd nga Jozef Radi

Asht dimën në të dalë. E dimni i këtyne anëve ku jam banor i rishtë, me aq lehtësi sa i futet kësaj bote të panjoftun, po aq vështirë del prej saj… Përditë ndjehem pjesë e këtij dimni ndryshe prej atyne dimnave të mi të shumtë. Nji dimën kërcnues i nji bote aq shumë të mendueme e të zbulueme pak vonë (siç i ka ndodhë shumicës ndër kohna). Nji dimën shpesh lëbyrës që t’i merr sytë e mendjen e të zhytë n’at botën e vet e të shtyn me u harrue në të…
Dhe ndalem e ndjek vëmendshëm gjithçka të këtij dimni të përralltë, ku mbrenda dhe jashtë janë dy botë që s’përputhen fort, e ky leksion i kësaj stine të re mësohet ditë mbas dite, e mjafton nji dimën ksisoji, me t’u dukë vetja si i lemë këtyne hapsinash pafund, dhe dimnat e tjerë t’bahen veç si fushë me lule…
Asht mëngjes herët. Përballë shtratit asht nji dritare e madhe, fort e madhe që due s’due, ma fut krejt pyllin mbrenda e ma rras ndër tesha… Çohem, sillem, përsillem e mandej ndalem tuj kqyrë jashtë krejt magjinë e bardhë e të ngrime të këtij dimni që s’don e s’don me u shkulë… Asht ende mugët, kur befas sytë më bajnë se nji krijesë të pupëlt, ma shumë bisht se trup, ma shumë hije se gjà flatron ndër degë… M’duket nji krijesë e brishtë, e sajueme bore o ere, o ndoshta prej halash pishe… vallzon pa u ndalë pak sekonda para syve të mi… Dhe unë e kqyri, e kqyri tek spërdridhet degve të xhveshuna e më fanitet si nji gjethe e çmendun që ka mujtë me i pshtue ernave… Befas ajo ndalet. Kqyr gjithkah në njiqind drejtime njiherit, dhe kur veç pup-pup-pup, kapet, rrëshqet, flatron e bahet njish me lëkurat e ashpra të pemve, kcen prap pup-pup-pup mbi borën e freskët si t’ishte pupël magjike, e shqetësueme me kqyr çdo gja, pse rreziku të voglit i vjen gjithkah, po si duket ma shumë prej së nalti… Befas bubrron, kcen, kqyr, ndalet, gërmon me mshefë diçka, diku nën gjeth të mbetuna përtokë, o nën gurë o nën borë, mjaft me mshefë diçka për nesër, për dikur, s’ka randsi, diçka që s’ia merr mendja askujt se çka mund të jetë, dhe nëse mundet me e gjetë ndonjiherë sendin e mshehun…

Bore e mbetun neper trungje

Bore e mbetun neper trungje

Ndërkohë ndjehem pjesë e nji vallzimi të paimitueshëm. Kjo krijese shfaqazhdukse diku del, diku kqyr, diku ngarend e shpejt eterohet, mandej prap e prap… pafundësisht e njajta gja, sikur don me i krijue këtij të posadalunit prej mamurrsisë së gjumit, iluzione me aftësitë prej magjistari, o ndoshta e ka vërejtë se asht bash ai vëmendja e ndokujt, dhe duket sikur rreket me m’ndërdyshë… jam n’andërr a zgjuet, dhe ai s’asht veçse nji fanepsje e përgjumjes sime ende të pashkundun… Kur ja, fap-fap kcen, kacavjerret, rrëshqet, flatron trungjeve si shkulm ere, ngjitet deri n’fijet ma të holla të degëve e pup-pup-pup ban do kcime magjike… dhe fiuuu nji fluturim… e ti zemërngrim kujton mos ra ndokund ajo krijesë që mbahet n’fije të penit, n’halë të pishës, n’rremb të gjethes e n’flok të borës… Duket sikur ato fluturime ajo krijesë e pupëlt e gjitha bisht, i ka krye veç me ta mbajtë zemrën pezull e me të dishmue ty dhe krejt botës se jeta s’asht veç nji lodër n’teh t’rrezikut e asgja tjetër…
Ndjehem i harruem tashma. Po kqyr ngultas njat krijesë nevrastenike (jo nervoze) me habi e buzqeshje fëmije n’cirk. Ajo vazhdon me u mshefë bukur mbas njatij bishti solemn, vazhdon me u zhdukë e me u shfaqë n’nji t’rrahun qepalle e luen aq paqshëm njashtu symbylltas… duke e ba dlirsinë e borës së fundit mos me dukë gja e vdekun dhe e gjithpushtetshme; duke i ba pemët e xhveshuna mos të ndjehen të braktisuna gjethesh, e duke u ndërfutë n’jetën e fjetun t’atyne pyjeve t’pafundme do nota muzikore që jo gjithkush n’kët botë ngarendëse mundet me i kapë e me i ba të vetat…
Tash, parasysh m’rri ngulë kjo krijesë bishtbukur, njashtu e grimctë, puplore e spërdredhse, që s’i beson askujt dhe asgjaje, që mbas çdo lëvizje kqyr diku, dikah, gjithkah, e mbas çdo krisje t’lehtë gjethesh t’thame, kcen pup-pup-pup njimijë herë, e ndalet m’nji stom të sigurtë, i fërkon njato duer t’vocrra, kqyredhe njiherë mos ndoj rrezik i paransyshëm mundet me i kërcënue harenë… Dhe ja… fap-fap-fap si me magji asht zhdukë, aq sa t’ban me dyshue n’sy tu, mos ajo çka ti e ke përcjellë n’teh të shpirtit, në të zbardhun t’njasaj dite të re, s’ka ndodhë kurrnjiherë e askurrë s’ka me ndodhë mëngjeseve tua t’vogla, gozhdue para njasaj dritareje të madhe…
Befas e gjej vedin ngulun e ngurtun mbas xhamit, tretun mendsh ndër pyje amerikane… dhe shkundem veç me e kuptue vedin, mos ajo që ma ka ndritë ditën asht diçka ma shumë se nji ketër…

25 mars 2015

Ketri...

Ketri…

Ju mund të ndiqni çdo përgjigje për këtë term nëpërmjet RSS 2.0 feed. Ju mund të lini një përgjigje , ose Ndiqni nga faqja e juaj. Kategoria: Kafe letrare, Proza  Etiketat: , ,

Lini një Përgjigje

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook