Nji gjysë mijëvjeçarit në nji rresht… tregim nga Gjergj Kola

Klase Multietnike

Klase Multietnike

Nji gjysë mijëvjeçarit në nji rresht…

tregim nga Gjergj Kola

Arta asht nxanësja ma e zhdërvjelltë e klasës, porse tuj kenë klasë sportive asaj i duhet me u shtërngu for me dalë e para në finishet e ditës. Ajo nuk ngjan aspak me Lulin e Vocërr, me tollumba gojëshqyeme, e plogështi, pse Arta veshë këpucë të mira Adidas.
Përplasjet e përditshme me dalë e para e kanë stërvitë tuj e ba njiherit të fortë në zemër dhe mendje, porse ajo s’i ngjan aspak Gavroshit, aq shumë të shkyem e të palamë, mbasi Arta asht e veshun hijshëm e me xhinsa firmato.
Flokët e saj ngjyrëçilun ndrijnë kur bjen dielli në klasë dhe sytë bojëqielli i shkëlqejnë kur fjala e mirë e mësuesit e mbështjell dhe e ban me u ndje me flatra.
Arta ka lindë në Vjenë dhe flet gegnishten rurale të prindve të saj, e cila për mu asht nganjiherë ma e bukur dhe ma e gzueshme se tanë magjia e flautit mozartian.
Sot në pushimin e madh, u grindën do nxanësa vjenez me ata turq në klasë dhe kur hyna unë e gjeta atë në mes tyne dhe po e moderonte situatën. Arta m’u duk si Shota dhe me at bishtalecin e shtrimë mbas shpine rrihte si fshikull i erës së mprehtë midis dy tifozerive në grindje.
E ndërsa unë ja përshkroj Shotën, kullën e saj, veshjen me at plisin e bardhë mbi krye, sytë e Artës bahen të mjegullt dhe mbas nji çasti ato mbushen me lot të mëdhej.
“Unë, nuk kena ndigjue asnjiherë për nji heroinë të tillë!”- më thotë ajo.
Ndihet keq dhe futet nën lëkurë të nxansave vjenezë, tuj folë në dialekt me gjysa fjalësh e nuk më sheh ma në sy.
“Ti je si këta”- i bajnë me dorë nxansat e huej.
“Jo, – u kthehet Arta” – Unë, jam ma shuem si ju!
“Jo, ti je si ata” – i thonë nxansat vjenezë.
“Jo, – vazhdon Arta” – unë këtu kam lindë e jam rritë këtu!
Në çastet kur Arta asht në qendër të vorbullës me duket si zanë a shtojzovalle e alpeve tona që ruejnë mbi udhëtarët kur humbin shtegun dhe i nxjerrin në dritë.
“Ti ke genin e Teutës!”, – i tham dhe ke lindë me drejtue turmat.
“Kush asht tash prep, kjo Teuta?!”
Dhe unë i shpjegoj se “Teuta ishte Mbretnesha e tanë Ballkanit të sotëm, në nji kohë kur nuk kishte Ballkan dhe Ilirët shtriheshin prej Austrisë e deri në Greqi”
“Kjo asht e pamujtun, – me thërret ajo, – na shqiptarët me kenë të shtrimë aq shumë në tanë gadishullin?!”
Atëherë unë marr zjerm dhe i kallxoj në pak rreshta historinë e Ilirëve që u kthyen në shqiptarë, me entuziazëm thuej fëminor…
“Po turqit, ku ishin?” – ma pret ajo vërshimin tem.
“Turqit!? Ata nuk egzistojshin në at kohë, erdhën shumë ma vonë prej nomadëve të shkretinës dhe u vendosën aty ku janë sot”
Arta më kqyr me ngulm me dy sytë e mëdhej pyetës, shikjon përreth me nji shikim prej shqiponje nxansat e tjerë dhe mbasi e peshon mirë fjalën më thotë:
“Po, na jena edhe turq!”
“Turq? Na jena shqiptarë, moj Artë!” – i tham.
“Ndij Herr Kola, ndij bre, na ishim shqiptarë, porse kur erdhen turqit na prunë fenë tonë islame dhe na prej saj jena ba gjysë turq!”
Ajo më shef drejt e në sy dhe më depërton ma fort se tanë fakultetet e historisë, tanë muzeumet dhe arshivat e perandorive, ma shume se gjithçka…
Mbështetem lehtë mbas dërrasës së zezë, mos me ra përtokë dhe ndij shigjetën e nji rreshti të ngarkuem me gjysë mijëvjeçari histori që më ngulet tejepërtej.
Vjenë 2015.

Ju mund të ndiqni çdo përgjigje për këtë term nëpërmjet RSS 2.0 feed. Ju mund të lini një përgjigje , ose Ndiqni nga faqja e juaj. Kategoria: Kafe letrare  Etiketat: , , , , , ,

Lini një Përgjigje

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook