Mbi dashninë Kahlil Gibran (pjesë nga Profeti)

Khalil Gibran (1931)

Khalil Gibran (1883-1931)

Mbi dashninë…

nga Kahlil Gibran (pjesë nga Profeti)

Atëherë Almitra i tha: “Na fol për dashninë!”
Ai ngriti kryet, kqyri popullin… dhe nji qetësi e mahnitshme zbriti mes tyne dhe me zà të naltë iu tha:

Kur t’iu thërrasë dashnia, ndiqeni mbas,
edhe nëse rruga asht e ashpër dhe e vështirë.
Edhe nëse flatrat e saj iu mbështjellin,
edhe nëse shpata e mshehun ndër pupla mbrrin me ju plagosë, braktisuni në të.
E kur ajo t’ju flasë ju besojeni,
edhe nëse zàni i saj mundet me jua thye andrrat, njashtu si era e veriut shkatërron kopshtijet.

Dashni…

Dashni…

Sepse njashtu si mund t’ju kunorzojë lavdie, njashtu edhe mundet t’ju kryqëzojë.
Njashtu si mundet me ju ndihmue në rritën tuaj, njashtu mundet me ju a sjellë edhe venitjen.
Njashtu si ngjitet naltsive tuaja e ledhaton degët e brishta që drithërojnë ere,
njashtu zbret edhe ndër rranjë dhe i shkundë n’at kapërthimin e tyne me tokën.
Njashtu si dengjet e grunit mblidhen të gjitha bashkë.
e shkunden për me u pastrue.
e siten me u lirue mbetjesh,
e bluhen gjer në zbardhje të plotë.
e mbruen gjersa t’bahen të buta,
e ma së fundi i dorzohen zjarrit të shenjtë, me e shenjtnue bukën për mensën e Perëndisë.
E gjitha kjo ka me sjellë ndër ju dashni, pse veç ju i njihni sekretet e zemrës suaj, e n’at njoftje baheni nji fetë zemre e Jetës…

Edhe nëse ju kaplon frika ju kërkoni veç paqen e knaqësinë e dashnisë,
do t’ishte ma e mira gjà, me e mbulue lakuriqësinë tuaj, e me dalë prej lamit të saj,
n’at botë pa stinë ku ju veç do qesheni, dhe mos i harxhoni krejt të qeshunat tuaja, po edhe n’se qani, mos i derdhni krejt lotët tuaj.

Dashnia nuk dhuron asgja veç vetvedin, dhe s’humb asgja veç vetvetes.
Dashnia s’bahet Zot i askujt po as dëshiron me ju bà ndokush Zot,
Sepse dashnisë i del dhe i tepron veç dashnia.

Kur dashuroni, mos thoni: “Perendia asht në zemrën time!”, thoni: “Unë jam n’zemrën e Perendisë!”
Dhe as nëpërmend mos t’iu shkojë se ju mund ta drejtoni zejen e dashnisë, pse asht Ai, që nse ju gjen të denjë, ka me e drejtue zejen tuaj…

Dashnia s’ka asnji dëshirë tjetër veç me ju ba të ndjeheni të mbushun përplot.
Dhe nëse dashuroni, e keni nevojë për dëshira… këto janë:

Me rrjedhë e me u bà t’rrëmbyeshëm si përroni që i këndon meloditë e veta nëpër terr.
Me e njoftë ndëshkimin përmes nji dhimbsunie t’pafund.
Me u ndje të plagosun prej njoftjes me dashninë tuej.
Me u përgjakë plot dëshirë e kënaqsi.
Me u zgjue n’agim të dritës me zemër ndër flatra dhe me e falenderue edhe nji tjetër ditë dashnie.
Me u ndalë në mesditë dhe me reflektue mbi ekstazën e dashnisë.
Me u kthye në mbramje në shtëpi me mirnjoftje të pafund.
Dhe me ra me fjetë me nji lutje për të dashurin e zemrës, e me nji kangë lavdie ndër buzë…
(Shkëputë nga “Profeti” Kahlil Gibran)
Përktheu Jozef Radi 2009

 

Ju mund të ndiqni çdo përgjigje për këtë term nëpërmjet RSS 2.0 feed. Ju mund të lini një përgjigje , ose Ndiqni nga faqja e juaj. Kategoria: Arkivi Jozef Radi, Përkthime  Etiketat: , , , , ,

Lini një Përgjigje

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook